​പ്രാർഥന ആത്മീയ യുദ്ധം

പുറമെ നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് പ്രാർഥന എന്നത് സമാധാനപരവും ശാന്തവുമായ ഒരു അനുഭവമായി തോന്നാം. എന്നാൽ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മതബോധന ഗ്രന്ഥം പ്രാർഥനയെ ഒരു ‘ആത്മീയ യുദ്ധം’ എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയെന്ന് നോക്കാം.

​1. പ്രാർഥന ഒരു പരിശ്രമമാണ്

​പ്രാർഥന എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണെങ്കിലും അതിൽ മനുഷ്യന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള കഠിനമായ പരിശ്രമം ആവശ്യമാണ്. പഴയനിയമത്തിലെ പ്രവാചകന്മാരും, പരിശുദ്ധ മറിയവും, വിശുദ്ധരും, ക്രിസ്തുവും പഠിപ്പിക്കുന്നത് പ്രാർഥന വലിയൊരു അധ്വാനമാണെന്നാണ്. നാം സ്വയം തയാറാകാതെ പ്രാർഥന ഉണ്ടാകുന്നില്ല.

​2. ശത്രുക്കൾക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം

​പ്രാർഥനയെ ഒരു യുദ്ധമായി കാണാൻ രണ്ട് കാരണങ്ങളുണ്ട്.

​നമ്മോട് തന്നെയുള്ള യുദ്ധം: നമ്മുടെ മടി, ശ്രദ്ധക്കുറവ്, ലൗകിക കാര്യങ്ങളിലുള്ള അമിത താല്പര്യം എന്നിവ പ്രാർഥനയിൽ നിന്ന് നമ്മെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിനെ അതിജീവിച്ച് ദൈവത്തിലേക്ക് മനസ്സ് ഉയർത്തുക എന്നത് ഒരു പോരാട്ടമാണ്.

​സാത്താനുമായുള്ള യുദ്ധം: ദൈവവുമായുള്ള മനുഷ്യന്റെ ഐക്യം തകർക്കാൻ സാത്താൻ എപ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നു. പ്രാർഥനയിൽ നിന്ന് നമ്മെ വ്യതിചലിപ്പിക്കാനും ശ്രദ്ധ മാറ്റാനും തിന്മയുടെ ശക്തികൾ ശ്രമിക്കുന്നതിനാൽ അതിനെ പ്രതിരോധിക്കുന്നത് ഒരു ആത്മീയ യുദ്ധമായി മാറുന്നു.

​3. ജീവിതവും പ്രാർഥനയും ഒന്നാണ്

​’നാം ജീവിക്കുന്നതുപോലെ പ്രാർഥിക്കുന്നു; പ്രാർഥിക്കുന്നതുപോലെ ജീവിക്കുന്നു.’ അതായത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ചൈതന്യത്തിൽ ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ യഥാർഥത്തിൽ പ്രാർഥിക്കാനും കഴിയൂ. ജീവിതത്തിലെ പ്രലോഭനങ്ങളെ അതിജീവിക്കുന്നതും പ്രാർഥനയിലെ തടസ്സങ്ങളെ മാറ്റുന്നതും വേർപെടുത്താനാവാത്ത ഒന്നാണ്.

​4. ഇതൊരു ആജീവനാന്ത പോരാട്ടം

​ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം പ്രാർഥന എന്നത് ഒരു സമരം തന്നെയാണ്. പ്രാർഥനയിൽ പൂർണ്ണമായ ശാന്തിയും സമാധാനവും അനുഭവിക്കണമെങ്കിൽ അതിനെതിരെയുള്ള തടസ്സങ്ങളെ നിരന്തരം യുദ്ധം ചെയ്ത് തോൽപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സ്വർഗത്തിൽ ദൈവത്തോടൊപ്പം വിശ്രമിക്കുന്നത് വരെ ഈ ആത്മീയ പോരാട്ടം തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

പ്രാർഥന എന്നത് വെറുതെ ഇരിക്കലല്ല മറിച്ച് ദൈവവുമായുള്ള സ്നേഹബന്ധം നിലനിർത്താൻ തിന്മയുടെ ശക്തികളോടും സ്വന്തം ദുർബലതകളോടും നടത്തുന്ന വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത പോരാട്ടമാണ്.