"ഇനി ഒരു ദിവ്യബലി അർപ്പിക്കുവാൻ..." – ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയും അവസാനത്തേതെന്ന ബോധ്യം

  സാബു ജോസ് 

സീറോ മലബാർ സഭയുടെ വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ സമാപനത്തിൽ പുരോഹിതൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു:

"ഇനി ഒരു ദിവ്യബലി അർപ്പിക്കുവാൻ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുകൂടുവോളം, കർത്താവ് നിങ്ങളോടുകൂടെ ഇരിക്കട്ടെ."

ഈ വാക്കുകൾ പലപ്പോഴും ഒരു സാധാരണ യാത്രയയപ്പായി നാം കേൾക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇതിൽ സഭ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നത് അത്യന്തം ആഴമേറിയ ഒരു ആത്മീയ സന്ദേശമാണ്.

"വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുകൂടുവോളം..." — ഇത് ഒരു ഉറപ്പല്ല; ഒരു പ്രാർത്ഥനയാണ്. കാരണം, അടുത്ത വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ വീണ്ടും പങ്കെടുക്കുമെന്ന് നമ്മിൽ ആർക്കും ഉറപ്പില്ല. ജീവിതം ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്; മരണം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉറപ്പായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. എന്നാൽ അത് എപ്പോൾ സംഭവിക്കുമെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല.

അതുകൊണ്ട് ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അവസാനത്തെ കുർബാനയായിരിക്കാം.

ഈ ബോധ്യത്തോടെ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന ഒരാൾ ഒരിക്കലും അശ്രദ്ധനാകുകയില്ല. അവൻ ദൈവവചനം ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കും. ദിവ്യകാരുണ്യം ആഴമായ വിശ്വാസത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും സ്വീകരിക്കും. പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് ആത്മാർത്ഥമായി മാനസാന്തരപ്പെടും. ക്ഷമിക്കാനുള്ളവരെ ക്ഷമിക്കും. വേദനിപ്പിച്ചവരോട് അനുരഞ്ജനപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കും. കാരണം, ഇതായിരിക്കാം തന്റെ അവസാനത്തെ ദിവ്യബലി.

ഓരോ ആഴ്ചയും നമ്മുടെ ഇടവകകളിൽ ഒരുമിച്ച് കുർബാനയിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്ന ചിലർ അടുത്ത ആഴ്ച നമ്മോടൊപ്പം ഉണ്ടാകാറില്ല. അവർ നിത്യതയിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അടുത്ത കുർബാനയിൽ ആ സ്ഥാനത്ത് നമ്മളായിരിക്കില്ലെന്ന് ആർക്കാണ് ഉറപ്പു നൽകാൻ കഴിയുക?

അതുകൊണ്ടാണ് സഭ കുർബാനയുടെ അവസാനം പ്രത്യാശയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്:

"ഇനി ഒരു ദിവ്യബലി അർപ്പിക്കുവാൻ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുകൂടുവോളം..."

ഇത് അടുത്ത ഞായറാഴ്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രാർത്ഥന മാത്രമല്ല; ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധ കുർബാനകളിൽ വിശ്വസ്തരായി പങ്കെടുത്തവർ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ നിത്യാരാധനയിൽ പങ്കുചേരട്ടെയെന്ന പ്രത്യാശയുടെ പ്രഖ്യാപനം കൂടിയാണ്.

വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ആരാധന അവസാനിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് നമ്മുടെ ദൗത്യം ആരംഭിക്കുകയാണ്. ക്രിസ്തുവിനെ സ്വീകരിച്ചവർ ക്രിസ്തുവിനെ ജീവിക്കണം. കുടുംബത്തിലും സമൂഹത്തിലും ജോലിസ്ഥലത്തിലും അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും സാക്ഷികളാകണം.

മരണത്തെ ഓർക്കുന്നവനാണ് ജീവിതത്തെ ശരിയായി ജീവിക്കുന്നത്. മരണഭയത്തോടെയല്ല, കർത്താവിനെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കണ്ടുമുട്ടാൻ തയ്യാറായ മനസ്സോടെയാണ് ഒരു ക്രൈസ്തവൻ ജീവിക്കേണ്ടത്.

അതുകൊണ്ട് ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയും ആരംഭിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കാം:

"കർത്താവേ, ഇതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാനത്തെ വിശുദ്ധ കുർബാനയെങ്കിൽ, അങ്ങയെ പൂർണഹൃദയത്തോടെ ആരാധിക്കുവാനും, ആത്മാർത്ഥമായി മാനസാന്തരപ്പെടുവാനും, യോഗ്യമായി ദിവ്യകാരുണ്യം സ്വീകരിക്കുവാനും എനിക്ക് കൃപ നൽകണമേ."

കുർബാന അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കാം:

"കർത്താവേ, അടുത്ത ദിവ്യബലി അർപ്പിക്കുവാൻ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുകൂടാനുള്ള കൃപ എനിക്ക് ലഭിച്ചാൽ അത് നിന്റെ കരുണയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, ഇന്ന് അർപ്പിച്ച ഈ വിശുദ്ധ കുർബാന എന്റെ നിത്യജീവിതത്തിനുള്ള ഒരുക്കമാകട്ടെ."

ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അവസാനത്തെ ദിവ്യബലിയാണെന്ന ബോധ്യത്തോടെ അർപ്പിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വലിയ ആത്മീയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കും. കൂടുതൽ വിശുദ്ധിയോടെ ദൈവസന്നിധിയിൽ നിൽക്കാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കും. വലിയ സമർപ്പണത്തോടെ നമ്മുടെ ജീവിതം ദൈവത്തിന് അർപ്പിക്കും. ആത്മാർത്ഥമായ അനുതാപത്തോടെ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുവരും. അനുരഞ്ജനത്തിന്റെ മനസ്സോടെ ദൈവത്തോടും സഹോദരങ്ങളോടും സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കും. അപ്പോൾ ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയും ഒരു ചടങ്ങല്ല, ജീവിതത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവാനുഭവമായിത്തീരും.

യേശു നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു:

«"അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളും ഒരുങ്ങിയിരിക്കുവിൻ; നിങ്ങൾ വിചാരിക്കാത്ത സമയത്താണ് മനുഷ്യപുത്രൻ വരുന്നത്." (മത്തായി 24:44)»

അതിനാൽ, ഓരോ വിശുദ്ധ കുർബാനയും ഒരു കടമയായി അല്ല, ഒരു അനുഗ്രഹമായി കാണാം. ഓരോ ദിവ്യബലിയും ജീവിതത്തിലെ അവസാനത്തേതാണെന്ന ബോധ്യത്തോടെ അർപ്പിക്കാം. അങ്ങനെ അർപ്പിക്കുന്ന ഓരോ കുർബാനയും നമ്മെ കൂടുതൽ വിശുദ്ധരാക്കുകയും, ക്രിസ്തുവിനോട് കൂടുതൽ ചേർക്കുകയും, നിത്യതയിലേക്കുള്ള ഒരു പവിത്ര ചുവടുവയ്പ്പായി മാറുകയും ചെയ്യും.

– സാബു ജോസ് 
    9446329343.