ഭക്തി മലകയറുമ്പോൾ ആത്മീയത പടിയിറങ്ങുന്നുവോ ?

ഇത് പ്രാർത്ഥനയുടെ കാലം. 
നോയമ്പും പരിത്യാഗ ശുശ്രൂഷകളും വിശ്വാസിയെ ആത്മീയ അനുഭൂതിയിലേയ്ക്ക് നയിക്കുന്ന പുണ്യനിമിഷങ്ങൾ.

 പ്രാർത്ഥന എന്നത് തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ ഒരനുഭവമാണ്; അത് ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ഗാഢമായ സംഭാഷണത്തിന്റെ വേദിയാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന്, വലിയ മരക്കുരിശുകളുമായുള്ള ചിലരുടെ യാത്രകളും, അതിന് കുരിശ് ചുമക്കുന്നവരും മാധ്യമങ്ങളും നൽകുന്ന അമിത പ്രാധാന്യവുമാണ് ഈ ചിന്തകൾക്ക് ആധാരമാകുന്നത്.

രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് മലയാറ്റൂർ കുരിശുമലയുടെ ചരിത്രവും ആത്മീയതയും ആഴത്തിൽ പഠിച്ച് മലയാളം, ഇംഗ്ലീഷ്, തമിഴ് ഭാഷകളിൽ പുസ്തകങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന മലയാറ്റൂർ ഇതല്ല.

 മലമുകളിലെ ഏകാന്തമായ പ്രാർത്ഥനയെയും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധിയെയും അങ്ങേയറ്റം ആദരിക്കുന്ന ഒരാളെന്ന നിലയിൽ, ഇന്നത്തെ ചില കാഴ്ചകൾ വേദനയോടെയല്ലാതെ കാണാൻ കഴിയില്ല.

 അക്കാലത്തും കുരിശ് ചുമക്കുന്നവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത് പലപ്പോഴും ഭക്തിയേക്കാൾ ഉപരി ഒരു ശാരീരിക ബലപരീക്ഷണമായി മാറുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഭക്തിയുടെ കമ്പോളവൽക്കരണവും ആത്മീയ നഷ്ടവും
യേശുവിന്റെ കഷ്ടാനുഭവങ്ങളെ അനുസ്മരിക്കുക എന്നത് ഒരു വിശ്വാസിയുടെ വ്യക്തിപരമായ ആത്മീയ യാത്രയാണ്. എന്നാൽ ഇന്നത് ക്യാമറകൾക്ക് മുന്നിൽ നടത്തുന്ന ഒരു പ്രദർശനമായി അധഃപതിച്ചിരിക്കുന്നു.

 കിലോമീറ്ററുകളോളം ഭാരമേറിയ മരക്കുരിശുകൾ ചുമന്നുകൊണ്ട് വലിയ ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ എത്രത്തോളം പ്രാർത്ഥനാനുഭവം ലഭിക്കുന്നുണ്ട് എന്നത് ചിന്തിക്കേണ്ടതാണ്.

 ആത്മീയത എന്നത് നിശബ്ദമായി മലമുകളിൽ ദൈവത്തോട് നടത്തുന്ന സംഭാഷണമാകണം, അല്ലാതെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളോടെയുള്ള പ്രകടനങ്ങളല്ല. സോഷ്യൽ മീഡിയയ്ക്ക് വേണ്ടി 'സെറ്റപ്പുകൾ' ഒരുക്കി കുരിശെടുക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കലല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിനെ വിൽക്കലാണ്.

വിശ്വാസം ഹൃദയത്തിൽ;

 പ്രദർശനത്തിനല്ല
വിശ്വാസം എന്നത് ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്; അത് മറ്റുള്ളവർക്ക് മുൻപിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാനുള്ളതല്ല.

 മലമുകളിൽ പോയി പ്രാർത്ഥന നടത്തുന്നത് ഉചിതമായ കാര്യമാണ്, അത് നൽകുന്ന ആത്മീയ ഉണർവ് വലുതുമാണ്. എന്നാൽ അത് ആചാരങ്ങളുടെ പേരിൽ നടത്തുന്ന അനാവശ്യ പ്രകടനങ്ങളായി മാറരുത്. 

ടൺ കണക്കിന് ഭാരമുള്ള മരത്തടികൾ ക്രെയിൻ ഉപയോഗിച്ച് എത്തിച്ച്, ആൾബലത്തിൽ അത് മലമുകളിലേക്ക് വലിച്ചുകയറ്റുന്നത് ഭക്തിയല്ല, മറിച്ച് പേശീബലത്തിന്റെ പ്രദർശനമാണ്. 

സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ തെറ്റുകൾ തിരുത്താനും സഹജീവികളോട് കരുണ കാണിക്കാനും കഴിയാത്തവൻ എത്ര വലിയ മരക്കുരിശ് ചുമന്നാലും അത് ദൈവത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളിയായേ കാണാൻ കഴിയൂ.

മാറേണ്ട പ്രവണതകൾ

 * സാമ്പത്തിക ധൂർത്ത്: വലിയ കുരിശുകൾ നിർമ്മിക്കാനും അവ എത്തിക്കാനുമായി ചിലവാക്കുന്ന പണം, മലയാറ്റൂർ മലയുടെ താഴെ വിശക്കുന്നവനും രോഗിയുമായ എത്രയോ മനുഷ്യർക്ക് ആശ്വാസമാകാമായിരുന്നു.

 * പരിസ്ഥിതി മലിനീകരണം: വിശുദ്ധ മലകളെ മാലിന്യക്കൂമ്പാരമാക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള തീർത്ഥാടനങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രകൃതിയോടുള്ള അവഹേളനമാണ്.

 * സുരക്ഷാ ഭീഷണി: കഠിനമായ ചൂടിൽ കിലോമീറ്ററുകളോളം ഭാരവുമായി നടക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ആരോഗ്യപരമായ വലിയ അപകടങ്ങൾ ക്ഷണിച്ചുവരുത്തുന്നു.

മലമുകളിലെ പ്രാർത്ഥന നൽകുന്ന ആ ശാന്തതയും ആത്മീയ ഉണർവും ഇന്നും നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ മലയാറ്റൂർ ഇന്ന് ചോദിക്കേണ്ടത് എത്ര ഭാരമുള്ള കുരിശുകൾ നിങ്ങൾ ചുമന്നു എന്നല്ല, മറിച്ച് ആ മലയിറങ്ങുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ എത്രമാത്രം ക്രോധവും അസൂയയും സ്വാർത്ഥതയും അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നാണ്.

 മരക്കുരിശുകളെക്കാൾ ഇന്ന് സഭയ്ക്കും സമൂഹത്തിനും ആവശ്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ ചുമക്കുന്ന മനുഷ്യരെയാണ്.

പ്രദർശനപരതയുടെ ഈ കപടനാടകങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ച് മലയാറ്റൂരിന്റെ ആ പഴയ പരിശുദ്ധിയിലേക്ക് നാം മടങ്ങേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മലയാറ്റൂർ അടക്കം വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലെ മലമുകളിൽ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി പോകുമ്പോൾ ഈശോ ഉയർത്തത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ചെറിയ കുരിശ് (കഴിയുമെങ്കിൽ കുരിശിൽ കർത്താവ് ഇല്ലാത്തത്) കയ്യിൽ കരുതിക്കൊള്ളൂ. 

ചെറിയ കുരിശുകളും കയ്യിൽ പിടിച്ച് റോഡിന്റെ വശങ്ങളിലൂടെ കാവിവസ്ത്രം ധരിച്ചുകൊണ്ട് നോയമ്പ് നോക്കി, ധ്യാനനിരതരായി പോകുന്നത് കാണുന്നതുതന്നെ സന്തോഷം നൽകുന്നു. എന്നാൽ രണ്ടാൾ വലുപ്പമുള്ള കുരിശ്, ചിലതിന്റെ അടിയിൽ ചക്രം, ചിലത് വാഹനത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി ഇറക്കി പത്തും ഇരുപതും പേർ ചേർന്ന് ചുമക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അരോചകമായി തോന്നുന്നു.

നമുക്ക് വേണ്ടത് ഹൃദയപരിവർത്തനമാണ്, അഭ്യാസപ്രകടനങ്ങളല്ല.