കുഞ്ഞുങ്ങൾ കുറയുമ്പോൾ സഭയുടെ ചുമതലകൾ?! യൂറോപ്പിന്റെ അനുഭവം കേരളത്തിന് നൽകുന്ന മുന്നറിയിപ്പ്

ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവി അറിയാൻ അതിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ എണ്ണം നോക്കിയാൽ മതി. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയുന്നത് ഒരു ജനസംഖ്യാ കണക്കിലെ മാറ്റം മാത്രമല്ല. അത് കുടുംബത്തിന്റെ ഘടനയെയും സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയെയും സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെയും ഒടുവിൽ സഭയുടെ ജീവിതത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്ന ആഴത്തിലുള്ള മാറ്റമാണ്.

ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും, പ്രത്യേകിച്ച് യൂറോപ്പിലെ നിരവധി രാജ്യങ്ങളിൽ, ജനനനിരക്ക് വളരെ താഴ്ന്ന നിലയിലാണ്. കുടുംബങ്ങൾ ചെറുതാകുന്നു. കുട്ടികളെ സ്വീകരിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയുന്നു. ജനസംഖ്യയിൽ വയോധികരുടെ അനുപാതം വർധിക്കുകയും യുവജനങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇതിന്റെ പ്രതിഫലനം സമൂഹത്തിൽ മാത്രമല്ല, സഭയുടെ ജീവിതത്തിലും കാണാം.

കുടുംബങ്ങൾ കുറയുമ്പോൾ ദൈവവിളികളും കുറയുന്നു

ഒരു കാലത്ത് വലിയ കുടുംബങ്ങൾ യൂറോപ്യൻ ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന്റെ സാധാരണ സവിശേഷതയായിരുന്നു. നിരവധി കുട്ടികളുള്ള കുടുംബങ്ങളിൽനിന്ന് വൈദികരും സന്യാസിനിമാരും സമർപ്പിതരും ഉയർന്നുവന്നു.

എന്നാൽ കുടുംബങ്ങളുടെ വലുപ്പം കുറഞ്ഞതോടെ യുവജനങ്ങളുടെ എണ്ണവും കുറയുന്നു. യുവജനങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയുമ്പോൾ ദൈവവിളികൾക്കുള്ള സാമൂഹിക അടിത്തറയും സ്വാഭാവികമായി ചുരുങ്ങുന്നു.

പല യൂറോപ്യൻ സഭകളിലും ഇന്ന് വൈദികരുടെ എണ്ണം കുറയുന്നു. സന്യാസസഭകളിലെ അംഗസംഖ്യ കുറയുന്നു. ചില മഠങ്ങളും ആശ്രമങ്ങളും പരിശീലനകേന്ദ്രങ്ങളും പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ ആവശ്യമായ അംഗങ്ങളെ ലഭിക്കുന്നില്ല. ചില സ്ഥാപനങ്ങൾ ഏകീകരിക്കുകയോ അടയ്ക്കുകയോ മറ്റുപയോഗങ്ങൾക്ക് മാറ്റുകയോ ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നു.

ഇത് വെറും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രതിസന്ധിയല്ല. ഒരു തലമുറയിൽനിന്ന് അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് വിശ്വാസം കൈമാറുന്ന സാമൂഹിക ഘടനയിൽ സംഭവിക്കുന്ന വലിയ മാറ്റമാണ്.

കേരളത്തിന്റെ പ്രത്യേകത

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കേരളത്തിന്റെ വിശ്വാസപാരമ്പര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

കുടുംബഭദ്രതയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ശക്തമായ വിശ്വാസപാരമ്പര്യം കേരളത്തിനുണ്ട്.

കുഞ്ഞുങ്ങളെ ദൈവത്തിന്റെ സമ്മാനമായി കണ്ട് സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കുകയും, വിശ്വാസത്തിലും മൂല്യങ്ങളിലും വളർത്തുകയും ചെയ്ത പാരമ്പര്യം കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവ കുടുംബങ്ങളിൽ ശക്തമായിരുന്നു.

മാതാപിതാക്കൾ സ്വന്തം മക്കളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല, സഭയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചിരുന്നവരാണ്.

മക്കളെ വൈദികരായും സമർപ്പിതരായും സന്യാസിനിമാരായും സഭയ്ക്കായി സമർപ്പിക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾ തയ്യാറായിരുന്നു.

കുടുംബം ദൈവവിളിയുടെ ആദ്യ വിത്തിടമായിരുന്നു.

ഇതാണ് കേരളസഭയുടെ വലിയ ആത്മീയ സമ്പത്ത്.

കേരളത്തിൽനിന്ന് യൂറോപ്പിലേക്ക്

ഇന്ന് യൂറോപ്പിലെ പല സഭകൾക്കും ആവശ്യമായ വൈദികരുടെയും സമർപ്പിതരുടെയും കുറവ് പരിഹരിക്കുന്നതിൽ കേരളത്തിൽനിന്നുള്ള വൈദികരും സന്യാസിനിമാരും സമർപ്പിതരും പ്രധാനപ്പെട്ട സേവനം ചെയ്യുന്നു.

ഇത് കേരളസഭയുടെ മിഷൻ ശക്തിയുടെ ഒരു അടയാളമാണ്.

അതോടൊപ്പം ഇതിന് ഒരു സാമ്പത്തിക വശവും ഉണ്ട്. വിദേശത്ത് സേവനം ചെയ്യുന്ന വൈദികരുടെയും സമർപ്പിതരുടെയും സേവനത്തിലൂടെ അവരുടെ രൂപതകൾക്കും സന്യാസസമൂഹങ്ങൾക്കും സാമ്പത്തിക സഹായം ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളുണ്ട്.

ഇത് നിഷേധിക്കേണ്ട കാര്യമല്ല. എന്നാൽ ഒരു ഗൗരവമുള്ള ദീർഘകാല ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്:

«ഈ സംവിധാനം എത്രകാലം തുടരും?»

ഇന്ന് കേരളത്തിൽനിന്ന് വൈദികരെയും സമർപ്പിതരെയും യൂറോപ്പിലേക്ക് അയയ്ക്കാൻ കഴിയുന്നു. എന്നാൽ കേരളത്തിലെ കുടുംബങ്ങളിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയുകയും, യുവജനങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയുകയും, ദൈവവിളികൾ കുറയുകയും ചെയ്താൽ ഭാവിയിൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?

നാളെ കേരളത്തിന്റെ സഭയുടെ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ ആവശ്യമായ ദൈവവിളികൾ ഉണ്ടാകുമോ?

സമ്പത്തും സ്ഥാപനങ്ങളും മാത്രം മതിയാകില്ല

വലിയ ഭൂമിയും കെട്ടിടങ്ങളും വിദ്യാലയങ്ങളും ആശുപത്രികളും സ്ഥാപനങ്ങളും സഭയുടെ സമ്പത്താണ്. എന്നാൽ അവ നടത്താൻ മനുഷ്യർ വേണം.

സഭയുടെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് കെട്ടിടങ്ങളും ഭൂമിയും മാത്രമല്ല; ദൈവവിളിയോടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ്.

വലിയ മഠമുണ്ടാകാം. വലിയ ആശ്രമമുണ്ടാകാം. ഏക്കറുകണക്കിന് ഭൂമിയുണ്ടാകാം. വലിയ സ്ഥാപനങ്ങളുണ്ടാകാം.

പക്ഷേ അവിടെ സേവിക്കാനും പ്രാർത്ഥിക്കാനും ദൗത്യം ഏറ്റെടുക്കാനും ആളുകളില്ലെങ്കിൽ ആ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഭാവി എന്തായിരിക്കും?

അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് കെട്ടിടങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതോടൊപ്പം ദൈവവിളികൾ വളരുന്ന കുടുംബങ്ങളും സമൂഹങ്ങളും നിർമ്മിക്കണം.

2011-ലെ ജീവസമൃദ്ധിയിൽ നിന്ന് പുതിയ നയത്തിലേക്ക്

2011-ൽ കേരളത്തിൽ കെസിബിസി പ്രൊ ലൈഫ് സമിതി മുന്നോട്ടുവച്ച “ജീവസമൃദ്ധി” ഒരു മാതൃകാപരമായ ഇടപെടലായിരുന്നു. ജീവന്റെ മഹത്വവും കുടുംബത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും സമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരാനും, ജനസംഖ്യാ ചർച്ചകളെ പുതിയ ദിശയിൽ കാണാനും ആ പദ്ധതി സഹായിച്ചു.

തുടർന്നും വിവിധ രൂപതകളിൽ ജീവന്റെ സന്ദേശം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന നിരവധി പ്രവർത്തനങ്ങളും പരിപാടികളും നടക്കുന്നു. ചില സമർപ്പിത സമൂഹങ്ങളും കുടുംബങ്ങൾക്കും കുട്ടികൾക്കും വേണ്ടി ചെറിയ തോതിൽ സഹായങ്ങൾ നൽകുന്നുണ്ട്.

എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ ഇത്രമാത്രം പോരാ.

പ്രചാരണങ്ങളും പരിപാടികളും മാത്രം മതിയാകില്ല.

നയവും വേണം.
നിലപാടും വേണം.
നടപടിയും വേണം.
ബജറ്റും വേണം.
നടപ്പാക്കാനുള്ള സംവിധാനവും വേണം.

ഇന്ന് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അഭാവം — നാളെ ഒരു ദൈവവിളിയുടെ അഭാവം

ജനസംഖ്യാ കുറവിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ഉടൻ കാണണമെന്നില്ല. അതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം.

ഇന്ന് ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കാതിരുന്നാൽ, നാളെ ആ കുഞ്ഞ് സ്കൂളിൽ ഉണ്ടാകില്ല. ഏകദേശം പതിനാറ് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആ പ്രായത്തിലുള്ള യുവാക്കളിൽനിന്ന് സെമിനാരിയിലേക്കോ മഠത്തിലേക്കോ ദൈവവിളി തേടി എത്തുന്ന ഒരാൾ കുറയാം.

ഏകദേശം ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം വിവാഹപ്രായത്തിലെത്തുന്ന യുവജനങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലും അതിന്റെ പ്രതിഫലനം ഉണ്ടാകും.

അപ്പോൾ ചോദിക്കേണ്ടിവരും:

«വിവാഹം കഴിക്കാൻ അനുയോജ്യരായ യുവതീയുവാക്കൾ തന്നെ കുറയുമ്പോൾ, ഭാവിയിലെ കുടുംബങ്ങൾ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?»

ഇതേ ചോദ്യം നമ്മുടെ സ്കൂളുകളോടും കോളേജുകളോടും ചോദിക്കണം.

കുട്ടികളുടെ എണ്ണം കുറയുമ്പോൾ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ എണ്ണം കുറയും. ക്ലാസുകൾ കുറയും. ചില സ്ഥാപനങ്ങൾ സാമ്പത്തികമായി പ്രയാസപ്പെടും. ചില സ്ഥാപനങ്ങൾ ഏകീകരിക്കേണ്ടിവരും.

ഇന്ന് വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും വിശാലമായ ക്യാമ്പസുകളും നമുക്കുണ്ടാകാം. എന്നാൽ അവയിൽ പഠിക്കാൻ കുട്ടികളില്ലെങ്കിൽ ആ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഭാവി എന്തായിരിക്കും?

അതുകൊണ്ട് ജനസംഖ്യാ പ്രശ്നം സഭയുടെ സാമൂഹികപ്രശ്നം മാത്രമല്ല; അത് സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഭാവിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നം കൂടിയാണ്.

നയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്

“സഭയുടെ ഭാവിതലമുറയ്ക്കായി കരുതലും കാവലും” എന്നത് ഒരു മുദ്രാവാക്യം മാത്രമാകരുത്. അത് വ്യക്തമായ നയമായും ബജറ്റ് മുൻഗണനയായും പ്രവർത്തനപദ്ധതിയായും മാറണം.

സഭയുടെ രൂപതകളും സമർപ്പിത സമൂഹങ്ങളും തങ്ങളുടെ ലഭ്യമായ വരുമാനത്തിൽനിന്ന് കുറഞ്ഞത് 30 ശതമാനം കുടുംബങ്ങൾക്കും കുട്ടികൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള കുടുംബപിന്തുണാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി മാറ്റിവെക്കുക എന്നത് പരിഗണിക്കാവുന്ന ഒരു നയലക്ഷ്യമാണ്.

ഈ ഫണ്ട് കുടുംബങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ആവശ്യങ്ങൾക്കായിരിക്കണം.

ദരിദ്രകുടുംബങ്ങൾക്ക് വിവാഹസഹായം

സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട് കാരണം വിവാഹം നീളുന്ന യുവതീയുവാക്കൾക്ക് ആവശ്യമായ സഹായം നൽകണം.

ദരിദ്രകുടുംബങ്ങളിലെ യുവജനങ്ങൾക്ക് വിവാഹസഹായം നൽകണം.

വിശ്വസനീയവും സുരക്ഷിതവുമായ മാട്രിമോണിയൽ സഹായ സംവിധാനം രൂപപ്പെടുത്തണം.

പ്രാദേശികമായി അനുയോജ്യമായ പങ്കാളിയെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്ത യുവജനങ്ങൾക്ക്, രൂപതകളുടെയും മിഷൻ കേന്ദ്രങ്ങളുടെയും വിശാലമായ സഭാശൃംഖലയിലൂടെ അനുയോജ്യരായ യുവതീയുവാക്കളെ പരിചയപ്പെടാൻ സഹായിക്കാം.

എന്നാൽ അന്തിമ തീരുമാനം പൂർണമായും യുവതീയുവാക്കളുടെ സ്വതന്ത്ര സമ്മതത്തോടെയായിരിക്കണം.

ഗർഭകാലം മുതൽ കുട്ടികളുടെ വളർച്ചവരെ

കുടുംബങ്ങളെ കൂടുതൽ കുട്ടികളെ സ്വീകരിക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന നയം സ്വീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്നതോടെ അവസാനിക്കരുത്.

ആവശ്യക്കാരായ കുടുംബങ്ങൾക്ക്:

- ഗർഭകാല പരിചരണത്തിനും പരിശോധനകൾക്കും സഹായം
- പ്രസവച്ചെലവിന് സാമ്പത്തിക സഹായം
- കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചികിത്സയ്ക്കും അടിയന്തര ആരോഗ്യച്ചെലവുകൾക്കും സഹായം
- പോഷണത്തിനും ശിശുപരിചരണത്തിനും പിന്തുണ
- വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവുകൾക്ക് സ്കോളർഷിപ്പുകളും പഠനസഹായവും
- ആവശ്യമായിടത്ത് ദീർഘകാല കുടുംബപിന്തുണ

എന്നിവ നൽകണം.

രണ്ടിൽ കൂടുതൽ കുട്ടികളുള്ള കുടുംബങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേക പിന്തുണ

രണ്ടിൽ കൂടുതൽ കുട്ടികളെ സ്നേഹത്തോടെ വളർത്താൻ തയ്യാറാകുന്ന സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക്, അവരുടെ സാഹചര്യം പരിഗണിച്ച് തൊഴിൽ കണ്ടെത്തുന്നതിനുള്ള സഹായം, തൊഴിൽപരിശീലനം, സ്ഥിരമായ സ്പോൺസർഷിപ്പ്, കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സഹായം തുടങ്ങിയ സംവിധാനങ്ങൾ ഒരുക്കണം.

ഇത്തരം സഹായങ്ങൾ കുടുംബത്തിന്റെ സ്വാഭിമാനവും സ്വകാര്യതയും സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് നൽകണം.

സ്കൂൾ പ്രവേശനത്തിലും സഭ ഒപ്പം വേണം

കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളിൽ പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്ന ഘട്ടത്തിലും കുടുംബങ്ങൾ ഒറ്റപ്പെടരുത്.

സഭയുടെ കീഴിലുള്ളതോ സഭയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതോ ആയ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അർഹരായ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഫീസ് ഇളവ്, സ്കോളർഷിപ്പ്, പഠനസഹായം, പുസ്തകങ്ങൾ, യൂണിഫോം തുടങ്ങിയ ആവശ്യസഹായങ്ങൾ നൽകാനുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തണം.

സഭയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ കുട്ടികളെ സ്വീകരിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് അധിക സാമ്പത്തികഭാരം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളാകാതെ, കുടുംബങ്ങളെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളായി മാറണം.

ഒരു ആത്മപരിശോധന — പിണങ്ങരുതെന്ന് അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു

ഇവിടെ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാതെ ഈ ചർച്ച പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയില്ല.

പിണങ്ങരുതെന്ന് സ്നേഹപൂർവം അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ ആശുപത്രികളിൽ പ്രസവത്തിന് വരുന്ന സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് എത്രത്തോളം പ്രസവച്ചെലവ് ഇളവ് നൽകുന്നുണ്ട്?

ജീവന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി നമ്മുടെ സ്ഥാപനങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്ര തുക മാറ്റിവെച്ചിട്ടുണ്ട്?

ആ തുകയിൽനിന്ന് എത്ര കുടുംബങ്ങൾക്ക് സഹായം ലഭിച്ചു?

എത്ര കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചികിത്സയ്ക്ക് സഹായം നൽകി?

എത്ര കുടുംബങ്ങൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസസഹായം നൽകി?

എത്ര ദരിദ്ര യുവദമ്പതികളുടെ വിവാഹത്തിന് സഭ കൈത്താങ്ങായി?

ജീവന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി തുക മാറ്റിവെച്ചതിന്റെ സന്തോഷകരമായ റിപ്പോർട്ട് നമുക്ക് പരസ്പരം പങ്കുവെക്കാൻ കഴിയുമോ?

“ഈ വർഷം ഇത്ര തുക കുടുംബങ്ങൾക്കായി മാറ്റിവച്ചു; ഇത്ര കുടുംബങ്ങൾക്ക് സഹായം നൽകി; ഇത്ര കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചികിത്സയ്ക്ക് സഹായം നൽകി; ഇത്ര കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് സഹായം നൽകി” എന്ന് പറയാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വാർഷിക ജീവൻ-കുടുംബ റിപ്പോർട്ട് ഓരോ രൂപതയ്ക്കും സമർപ്പിത സമൂഹത്തിനും സ്ഥാപനത്തിനും തയ്യാറാക്കാനാകുമോ?

ഇത് ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനുള്ള ചോദ്യങ്ങളല്ല.

നമ്മുടെ വിശ്വാസം പ്രവർത്തിയാകുന്നുണ്ടോ എന്ന് സ്വയം പരിശോധിക്കാനുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണ്.

ജീവനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് ജീവിതത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിലേക്ക് നമുക്ക് മുന്നേറണം.

ജീവന്റെയും കുടുംബജീവിതത്തിന്റെയും സംസ്കാരം ശക്തിപ്പെടണം

സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ല.

സമൂഹത്തിൽ ജീവന്റെയും കുടുംബജീവിതത്തിന്റെയും സംസ്കാരം കൂടുതൽ സജീവമാക്കണം.

കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഭാരമല്ല, അനുഗ്രഹമാണെന്ന ബോധം വളർത്തണം.

മാതൃത്വത്തെയും പിതൃത്വത്തെയും ആദരിക്കണം.

വിവാഹത്തെയും കുടുംബബന്ധങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കണം.

കുട്ടികളെ വളർത്തുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ ത്യാഗത്തെ സമൂഹം അംഗീകരിക്കണം.

ഇതിനായി ഇടവകകളിൽ കുടുംബസംഗമങ്ങൾ, യുവദമ്പതികൾക്കുള്ള പരിശീലനങ്ങൾ, മാതാപിതാക്കളുടെ കൂട്ടായ്മകൾ, കുടുംബജീവിത സാക്ഷ്യങ്ങൾ, കുട്ടികൾക്കായുള്ള സുരക്ഷിത ഇടങ്ങൾ, ദൈവവിളി പ്രോത്സാഹന പരിപാടികൾ തുടങ്ങിയവ കൂടുതൽ സജീവമാക്കാം.

ജീവനെ സ്വീകരിക്കുന്ന സംസ്കാരം → കുടുംബത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന സംസ്കാരം → കുഞ്ഞുങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന സംസ്കാരം → ദൈവവിളികളെ വളർത്തുന്ന സംസ്കാരം.

വ്യക്തിയും കുടുംബവും പങ്കാളികളാകണം

സഭയിലെ ഓരോ അംഗത്തിനും വ്യക്തിതലത്തിലും കുടുംബതലത്തിലും ജീവന്റെ സംരക്ഷണത്തിനും കുടുംബങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയണം.

ഒരു കുടുംബത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കാം.

ഒരു യുവാവിനോ യുവതിക്കോ വിവാഹത്തിന് സഹായിക്കാം.

ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ പഠനച്ചെലവിൽ പങ്കാളിയാകാം.

ഒരു ചികിത്സയ്ക്ക് കൈത്താങ്ങാകാം.

ഒരു കുടുംബത്തിന് തൊഴിൽ കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കാം.

ഒരു ദൈവവിളിയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാം.

ഒരു വലിയ കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷവും ഭാരവും പങ്കിടാം.

ഇങ്ങനെ ഓരോ വ്യക്തിയും ഓരോ കുടുംബവും ചെറിയൊരു പങ്ക് ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ, ജീവന്റെ സംസ്കാരം ഒരു സംഘടനയുടെ പ്രവർത്തനമല്ല; സഭയുടെ മുഴുവൻ ജീവിതശൈലിയായി മാറും.

സഭയുടെ ഭാവിതലമുറയ്ക്കായി കരുതലും കാവലും

“സഭയുടെ ഭാവിതലമുറയ്ക്കായി കരുതലും കാവലും”

ഇത് ഒരു മുദ്രാവാക്യമായി മാത്രം നിലനിൽക്കരുത്.

സഭയുടെ പ്രധാന നയമായി മാറണം.

നയം രൂപീകരിച്ചാൽ അതിനനുസരിച്ചുള്ള സാമ്പത്തിക വിഹിതം വേണം.

വിഹിതം നിശ്ചയിച്ചാൽ നടപ്പാക്കാനുള്ള സംവിധാനം വേണം.

സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കിയാൽ അതിന്റെ വാർഷിക റിപ്പോർട്ട് വേണം.

റിപ്പോർട്ട് ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ ഫലം വിലയിരുത്തണം.

അപ്പോഴാണ് ജീവന്റെ സന്ദേശം ഒരു പരിപാടിയിൽനിന്ന് ഒരു ജീവിതസംസ്കാരമായി മാറുന്നത്.

ഒരു പ്രാർത്ഥനയോടെ

ഈ ചിന്തകൾ ആരെയും വിമർശിക്കാനോ കുറ്റപ്പെടുത്താനോ വേണ്ടിയുള്ളതല്ല.

സഭയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ഭാവി ആസൂത്രണങ്ങളെയും വിലയിരുത്താൻ ഈ ചിന്തകൾ സഹായിക്കണമേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെയാണ് ഇവ പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്.

യൂറോപ്പിന്റെ അനുഭവം കേരളത്തിന് ഒരു ഭീഷണിയുടെ പ്രഖ്യാപനമല്ല; മുന്നൊരുക്കത്തിനുള്ള മുന്നറിയിപ്പാണ്.

ഭാവിയെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.

പക്ഷേ ഭാവിക്കായി തയ്യാറെടുക്കണം.

ഇന്ന് ഒരു കുഞ്ഞിനെ സ്വീകരിക്കുന്ന കുടുംബത്തെ നാം സഹായിച്ചാൽ, നാളെ ഒരു കുടുംബത്തെ നാം സംരക്ഷിക്കുന്നു.

ഇന്ന് ഒരു കുടുംബത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയാൽ, നാളെ ഒരു ദൈവവിളിയുടെ സാധ്യത സംരക്ഷിക്കുന്നു.

ഇന്ന് ഒരു കുട്ടിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് കൈത്താങ്ങായാൽ, നാളെ സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പൗരനെ വളർത്തുന്നു.

ഇന്ന് ജീവന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി വിഭവങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചാൽ, നാളെ സഭയുടെ ഭാവിതലമുറയ്ക്കായി നാം നിക്ഷേപിക്കുന്നു.

കുഞ്ഞുങ്ങൾ കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷം മാത്രമല്ല;
അവർ സഭയുടെ ഭാവിയും സമൂഹത്തിന്റെ പ്രത്യാശയുമാണ്.

**ജീവസമൃദ്ധി ഒരു പരിപാടി മാത്രമല്ല —

തലമുറകളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ദീർഘകാല ദർശനമാകണം.**

ജീവനെ സ്വീകരിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക.
കുടുംബങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക.
കുഞ്ഞുങ്ങളെ സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തുക.
ദൈവവിളികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക.
സഭയുടെ ഭാവിതലമുറയെ ഒരുക്കുക.🙏🏽

ഈ ചിന്തകൾ സഭയുടെ വിലയിരുത്തലിനും ആസൂത്രണത്തിനും പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും സഹായകരമാകട്ടെ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ.🙏🏽

 ~സാബു ജോസ് ~
9446329343