ക്രൂശിന്റെ വഴിയിലെ ആ അപരിചിതൻ: കുറേനക്കാരനായ ശീമോന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന്...

(കുറേനക്കാരനായ ശീമോൻ)

ആ ദിവസം ഒരു കുരിശ് ചുമക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് കരുതിയല്ല ഞാൻ അന്ന് ഉണർന്നത്.
ഞാൻ വെറുതെയൊന്ന് അങ്ങോട്ട് പോയതായിരുന്നു.

 ആൾക്കൂട്ടത്തിലെ വെറുമൊരു മനുഷ്യൻ. യെരൂശലേമിലെ ആയിരക്കണക്കിന് മുഖങ്ങളിൽ ഒന്ന്. ചെരിപ്പുകളിൽ മണൽ പുരണ്ട, അന്നത്തെ ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ പദ്ധതികളുള്ള വെറുമൊരു തീർത്ഥാടകൻ.

എനിക്ക് എന്റെ മക്കളെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. ചെയ്തുതീർക്കാൻ ജോലികളുണ്ടായിരുന്നു. ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. തികച്ചും സാധാരണമായ ഒരു ജീവിതം.

അപ്പോഴാണ് റോമാക്കാർ എന്നെ തടഞ്ഞത്. ആ പട്ടാളക്കാരുടെ കൈകൾക്ക് വല്ലാത്ത പരുക്കനായിരുന്നു. അവർ എന്നോട് ചോദിച്ചില്ല. അവർ എന്നെ ബലം പ്രയോഗിച്ചു പിടിച്ചു. "നീ! ഇത് ചുമക്കുക."
ആ തടിമരം എന്റെ തോളിൽ അമരുന്നതിന് മുൻപേ അതിന്റെ ഭാരം ഞാൻ അറിഞ്ഞു.

 ചീന്തിയെടുത്ത ആ മരം, അതിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച രക്തത്തിന്റെ ലോഹഗന്ധം, ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ പിറുപിറുപ്പ്, സ്ത്രീകളുടെ കരച്ചിൽ, വിദ്വേഷം, അരാജകത്വം...
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ അവനെ കണ്ടത്.

 അവന്റെ പുറംഭാഗം ചാട്ടവാറടികളാൽ തകർക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം മാറിയിരുന്നു. മുടിയിൽ രക്തം കട്ടപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ചർമ്മത്തിലേക്ക് അമർന്നിറങ്ങിയ മുൾക്കിരീടം. അവൻ അത് ചുമക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ഭാരത്തിന് കീഴെ അവന്റെ ശരീരം തളർന്നു വീഴുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് ആ ഭാരം എന്റേതായി മാറി. എനിക്ക് പ്രതിഷേധിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഇത് എന്റെ യുദ്ധമല്ല, ഞാൻ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല, ഈ കഥയിൽ എനിക്ക് ഒരു സ്ഥാനവുമില്ല" എന്ന് വിളിച്ചുപറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ വാക്കുകൾ പുറത്തുവരും മുൻപേ, ആ മരം എന്റെ തോളിൽ അമർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 

ഞാൻ വിചാരിച്ചതിലും ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു ആ കുരിശിന്. അത് മാംസത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി, അസ്ഥികളെ ഉരസി, ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി.

എനിക്ക് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. പട്ടാളക്കാരോട്, ആൾക്കൂട്ടത്തോട്, മറ്റൊരാളുടെ കഷ്ടപ്പാട് കാരണം എന്റെ ഒരു ദിവസം തടസ്സപ്പെട്ടതിൽ എനിക്ക് വല്ലാത്ത അമർഷം തോന്നി. എന്നാൽ ഞാൻ അവനെ നോക്കി. അവന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം കേൾക്കാവുന്നത്ര അടുത്ത് ഞാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 കിതച്ചുകൊണ്ടുള്ള, ദുർബലമായ, എന്നാൽ ഉറച്ച ആ ശ്വാസം.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കി. അവിടെ വിദ്വേഷമില്ലായിരുന്നു, നാണക്കേടില്ലായിരുന്നു, മാപ്പപേക്ഷയുമില്ലായിരുന്നു. സ്നേഹം മാത്രം.
സ്നേഹമോ? എന്നോടോ? അവന്റെ കുരിശ് ചുമക്കാൻ നിർബന്ധിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു ഞാൻ. ഇഷ്ടമില്ലാതെ അതിൽ പങ്കുചേരേണ്ടി വന്നവൻ. പാതിവഴിയിൽ പിടിച്ചുനിർത്തപ്പെട്ട സഹായി. തെറ്റായ സമയത്ത് തെറ്റായ സ്ഥലത്ത് ചെന്നുപെട്ട ഒരാൾ. എന്നിട്ടും അവന്റെ കണ്ണുകൾ എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ, ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവനാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവൻ! ഞാൻ അവനെ സഹായിക്കുകയാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. എന്നാൽ പീലാത്തോസിന്റെ അരമനയ്ക്കും ഗൊൽഗോത്തയ്ക്കും ഇടയിൽ എവിടെയോ വെച്ച്, ഭയാനകവും എന്നാൽ പരിശുദ്ധവുമായ ഒരു സത്യം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു—അവൻ എന്നെക്കൊണ്ട് അത് ചുമപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്റെ തോളിലെ ഭാരം മരവും രക്തവും ചീളുകളും മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ തോളിലെ ഭാരം ലോകത്തിന്റെ പാപമായിരുന്നു. എന്റെ ഭാരം താൽക്കാലികമായിരുന്നു, അവന്റേത് നിത്യവും. എന്നിട്ടും അതിലേക്ക് ചുവടുവെക്കാൻ അവൻ എന്നെ അനുവദിച്ചു.

 അതിന്റെ ഭാരം അനുഭവിക്കാൻ, അതിന്റെ വില അറിയാൻ, ആ കഷ്ടപ്പാടിൽ അവനോടൊപ്പം നടക്കാൻ അവൻ എന്നെ അനുവദിച്ചു.

പെസഹാ ആചരിക്കാൻ മാത്രമാണ് ഞാൻ പദ്ധതിയിട്ടിരുന്നത്. പകരം, ഞാൻ ആ കുഞ്ഞാടിനെ ചുമന്നു.
ഈ കുരിശ് അവസാനമല്ലെന്ന് അന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം ആ കല്ല് ഉരുട്ടി മാറ്റപ്പെടുമെന്നും, മരണത്തിന് കീഴടങ്ങേണ്ടി വരുമെന്നും, കൂടെ നടന്നവൻ മഹത്വത്തോടെ ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കുമെന്നും ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. 

ആ ഭാരം മാത്രമാണ് അന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ആ അനുസരണത്തിന്റെ ഭാരം എന്റെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ച ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഇന്നും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്.

അന്നുമുതൽ ഞാൻ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി. ചില കുരിശുകൾ നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതല്ല. ചില ഭാരങ്ങൾ നമ്മളെ തേടി വരുന്നതാണ്. 

നാം ആഗ്രഹിക്കാത്ത ചില വിളിപ്പാടുകൾ സാഹചര്യങ്ങൾ നമ്മുടെ തോളിൽ വെച്ചുതന്നേക്കാം. എന്നാൽ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കിയാൽ അവൻ എന്നും നിന്റെ അടുത്തുണ്ട്. 

ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട്, രക്തം വാർന്നുകൊണ്ട്, നിന്റെ കൂടെ നടന്നുകൊണ്ട്.
ശിക്ഷയാണെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നത് അവന്റെ സാമീപ്യമായിരിക്കാം.

 ഒരു തടസ്സമായി തോന്നുന്നത് അവന്റെ ക്ഷണമായിരിക്കാം. ഒരു അസൗകര്യമായി തോന്നുന്നത് മഹത്വത്തിലേക്കുള്ള ഒരു തുടക്കമായിരിക്കാം.

ഇപ്പോൾ അനുസരണത്തിന്റെ ആ ഭാരം അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ, ഞാൻ പദ്ധതിയിടാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾക്കായി വിളിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അനുവാദമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ എന്റെ ജീവിതത്തെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ—ഞാൻ ആ കണ്ണുകൾ ഓർക്കുന്നു. 

ഇനി ഞാൻ ചോദിക്കില്ല, "എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ?" എന്ന്. പകരം ഞാൻ മന്ത്രിക്കും, "ആ ഭാരം അറിയാൻ മാത്രം എന്നെ നിന്റെ അടുത്തു നിർത്തണമേ."

യെരൂശലേമിലെ ആ തെരുവോരത്ത് അന്ന് സംഭവിച്ചത് വെറുമൊരു യാദൃശ്ചികതയായിരുന്നില്ല. 

വയലിൽ നിന്ന് ജോലി കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണിച്ചു മടങ്ങുകയായിരുന്നു ഞാൻ—കുറേനക്കാരനായ ശീമോൻ. പെരുന്നാൾ തിരക്കിനിടയിൽ പെട്ടെന്നാണ് ആ മരക്കുരിശുമായി നീങ്ങുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദയനീയ രൂപം ഞാൻ കണ്ടത്. 

രക്തം വാർന്ന്, ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ പരിഹാസങ്ങൾക്കും ചാട്ടവാറടികൾക്കും ഇടയിൽ അയാൾ തളർന്നു വീണു.
ആ നിമിഷത്തെ ആത്മഗതം
പട്ടാളക്കാർ പെട്ടെന്ന് എന്നെ പിടിച്ചു നിർത്തി. ആ തടിമരത്തിന്റെ ഒരു വശം ചുമലിലേറ്റാൻ അവർ എന്നോട് കൽപ്പിച്ചു. 

ആദ്യം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉയർന്നത് പ്രതിഷേധമായിരുന്നു. "ഞാൻ എന്തിന്?" എന്ന ചോദ്യം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

 അപരിചിതനായ ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി, ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു അവമാനം ഏറ്റെടുക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.

 ഒരുപക്ഷേ അത് എന്റെ വിധി ആണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരിക്കാം.
എന്നാൽ ആ തടിമരം എന്റെ തോളിൽ അമർന്ന നിമിഷം, അവന്റെ കണ്ണുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ലോകം മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്ന സ്നേഹവും നന്ദിയും മാത്രമായിരുന്നു. ആ പരുക്കൻ മരക്കുരിശ് എന്റെ തോളിൽ വെച്ചപ്പോൾ അത് വെറുമൊരു ഭാരമായി എനിക്ക് തോന്നിില്ല; മറിച്ച് ഒരു പുതിയ ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായി.
അവനെ സഹായിക്കാനല്ല; അവനോടൊപ്പം നടക്കാൻ...
ചിത്രത്തിലെ വരികൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു വലിയ സത്യം അന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു: "അവനെ സഹായിക്കാനല്ല; തന്റെ കൂടെ ചുമക്കാൻ ദൈവം എന്നെ അനുവദിക്കുകയായിരുന്നു." 

സർവ്വശക്തനായ ദൈവത്തിന് ആ കുരിശ് തനിയെ വഹിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നതല്ല ഇതിന്റെ അർത്ഥം. മറിച്ച്, മനുഷ്യന്റെ സങ്കടങ്ങളിലും പീഡകളിലും പങ്കുചേരാൻ ദൈവം മനുഷ്യനെ തന്നെ ക്ഷണിക്കുകയാണ്.

 ഞാൻ അവനെ സഹായിക്കുന്നു എന്നാണ് ലോകം കണ്ടത്, എന്നാൽ സത്യത്തിൽ അവൻ എന്നെ തന്റെ രക്ഷാകരമായ പദ്ധതിയിൽ പങ്കാളിയാക്കുകയായിരുന്നു.

അപരിചിതത്വത്തിൽ നിന്ന് ആത്മബന്ധത്തിലേക്ക്

ക്രിസ്തുവിനെ അടുത്തറിയാൻ അത്ഭുതങ്ങൾ കാണണമെന്നില്ല, അവന്റെ സങ്കടങ്ങളിൽ ഒന്ന് പങ്കുചേർന്നാലും മതിയെന്ന് എന്റെ ജീവിതം തെളിയിക്കുന്നു. ആ യാത്രയിൽ കുരിശിനെ സ്നേഹിക്കാൻ ഞാൻ പഠിച്ചു. ആദ്യം അതൊരു 'ഭാരം' ആയിരുന്നു, പിന്നീട് അതൊരു 'കടമ' ആയി, ഒടുവിൽ അതൊരു 'ഭാഗ്യ'മായി മാറി. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി നാം സഹിക്കുന്ന ചെറിയൊരു ബുദ്ധിമുട്ട്, നമ്മുടെ വരുംതലമുറകൾക്ക് വലിയൊരു അനുഗ്രഹമായി മാറും എന്നതിന് എന്റെ മക്കളായ അലക്സാണ്ടറും റൂഫസും സാക്ഷികളാണ്.
പ്രായോഗിക ജീവിതത്തിലെ പാഠം
നമ്മുടെ ജീവിതയാത്രയിലും അപ്രതീക്ഷിതമായി പല കുരിശുകളും കടന്നുവരാം—രോഗമായോ, തളർച്ചയായോ, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയായോ ഒക്കെ. അവയെ വെറുപ്പോടെ തള്ളിക്കളയാതെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ കൂടെ ചുമക്കാനുള്ള ഒരു ദൈവീക അനുവാദമായി കാണാൻ നമുക്ക് സാധിക്കണം.
ഇന്ന് നമ്മുടെ ചുറ്റിലും വേദനിക്കുന്ന ഒട്ടേറെ മനുഷ്യരുണ്ട്. രോഗശയ്യയിലുള്ളവർ, ആരുമില്ലാത്തവർ, ഗർഭസ്ഥ ശിശുക്കൾ മുതൽ മരണാസന്നരായവർ വരെയുള്ളവരുടെ ജീവനുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നവർ... ഇവരുടെയൊക്കെ ഭാരങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാൻ നാം തയ്യാറാകുമ്പോൾ, നാം അറിയാതെ തന്നെ ആധുനിക കാലത്തെ 'ശീമോൻമാർ' ആയി മാറുകയാണ്.

കുരിശ് ഒരു ഭാരമല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിലേക്കുള്ള ഒരു പാലമാണ്. ആ പാലത്തിലൂടെ നടക്കാൻ എനിക്ക് ലഭിച്ച ആ അസുലഭ അവസരം നിങ്ങൾക്കും ഓരോ ദിവസവും ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണീരൊപ്പാനും അവരുടെ ഭാരങ്ങളിൽ തുണയാകാനും നമുക്ക് സാധിക്കട്ടെ. ക്രൂശിതനായവന്റെ കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ നമ്മുടെ ജീവിതയാത്ര അർത്ഥവത്താവുകയുള്ളൂ.
പ്രാർത്ഥനകളോടെ,🙏🏽

 സാബു ജോസ് , എറണാകുളം.
ഫോൺ: 9446329343