തെരുവിൽ അലയുന്ന ദൈവം 

## നിത്യജീവൻ സ്വന്തമാക്കാൻ കർത്താവിനെ എവിടെ കണ്ടെത്താം?

📖 *“എന്റെ ഈ ഏറ്റവും എളിയ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കുതന്നെയാണ് ചെയ്തുതന്നത്.”*
— മത്തായി 25:40

### ❤️ ആമുഖം: നാം ദൈവത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ?

നാം ദൈവത്തെ തേടി ദേവാലയങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്നു. എന്നാൽ ദൈവം നമ്മെ തേടി തെരുവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നാം അവിടുത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ?

വിശപ്പടക്കാൻ ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിനായി കൈനീട്ടുന്ന മനുഷ്യനിൽ, ദാഹം തീർക്കാൻ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കാത്തിരിക്കുന്നവനിൽ, രോഗവും ഏകാന്തതയും തളർത്തിയ ഒരാളിൽ, ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധികളിൽ പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട് ആരുടെയും സഹായമില്ലാതെ കഴിയുന്നവരിൽ—നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖം കാണുന്നുണ്ടോ?

ദേവാലയങ്ങളിൽ കത്തുന്ന മെഴുകുതിരികൾക്കു മുന്നിൽ നാം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ബലിപീഠത്തിനരികിൽ മുട്ടുകുത്തുന്നു. ദൈവാനുഗ്രഹത്തിനും നിത്യജീവനും വേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദേവാലയത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കടന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ, നമ്മുടെ മുന്നിൽ സഹായം തേടുന്ന ഒരാളുടെ കണ്ണീരിന് വിലകൽപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, നമ്മുടെ വിശ്വാസം എത്രത്തോളം ജീവിതത്തെ സ്പർശിക്കുന്നുണ്ട്?

യേശു മത്തായി 25-ൽ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സത്യമുണ്ട്: വിശക്കുന്നവന് ഭക്ഷണം നൽകുന്നതും ദാഹിക്കുന്നവന് കുടിക്കാൻ നൽകുന്നതും രോഗിയെ സന്ദർശിക്കുന്നതും ഏറ്റവും എളിയവരിൽ ഒരാളോടു കരുണ കാണിക്കുന്നതും അവിടുത്തോടുതന്നെ ചെയ്യുന്ന ശുശ്രൂഷകളാണ്.

*നിത്യജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം നമ്മുടെ മരണശേഷമുള്ള വിധിയെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല; ഇന്ന് നമ്മുടെ മുന്നിൽ വേദനിക്കുന്ന മനുഷ്യനോട് നാം എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചും കൂടിയാണ്.*

കാരണം, ദൈവത്തെ കണ്ടെത്താനുള്ള വഴി പലപ്പോഴും നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിലൂടെയല്ല കടന്നുപോകുന്നത്. ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു വിശക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ നീട്ടിയ കൈയിലൂടെയും, സഹായം തേടുന്ന ഒരാളുടെ നിശ്ശബ്ദമായ കണ്ണീരിലൂടെയും, തെരുവിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരാളുടെ വേദനയിലൂടെയും കടന്നുപോകുന്നു.

*അപ്പോൾ ചോദ്യം ഇതാണ്: നാം ദൈവത്തെ തേടുകയാണോ, അതോ നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദൈവത്തെ തിരിച്ചറിയാതെ കടന്നുപോകുകയാണോ?*

### 📖 1. മത്തായി 25: കാരുണ്യത്തിന്റെ സുവിശേഷം

യേശു മത്തായി 25:31–46-ൽ അവസാനവിധിയെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ വിശ്വാസജീവിതത്തിന്റെ നിർണായകമായ ഒരു സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. വിശക്കുന്നവന് ഭക്ഷണം നൽകുക, ദാഹിക്കുന്നവന് കുടിക്കാൻ നൽകുക, അപരിചിതനെ സ്വീകരിക്കുക, വസ്ത്രമില്ലാത്തവനെ ഉടുപ്പിക്കുക, രോഗിയെ സന്ദർശിക്കുക, തടവുകാരനെ കാണാൻ പോകുക—ഇവയെല്ലാം യേശുവിനുതന്നെ ചെയ്യുന്ന ശുശ്രൂഷകളായാണ് അവിടുന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

ഈ വചനഭാഗം കേവലം ഒരു ധാർമിക ഉപദേശമല്ല; ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ ആത്മീയ ദർശനമാണ്. ദൈവത്തെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവ് മനുഷ്യന്റെ വേദനകളോടുള്ള നമ്മുടെ സമീപനത്തിലാണ് പ്രകടമാകുന്നത്.

നിത്യജീവൻ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം പ്രാർത്ഥനയിലും ആരാധനയിലും മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. അത് കാരുണ്യത്തിലും പങ്കുവെക്കലിലും സേവനത്തിലും മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെ മാനിക്കുന്ന പ്രവൃത്തികളിലും ഫലമണിയണം.

### 🤝 2. പുറംകാഴ്ച നോക്കി ആരെയും വിധിക്കരുത്: ആന്റണി ചേട്ടന്റെ ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച പാഠം

തൃശ്ശൂരിലെ ആന്റണി ചേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് എനിക്ക് ലഭിച്ച ഒരു അനുഭവം ഇന്നും മനസ്സിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.

ഒരുകാലത്ത് സാമ്പത്തികമായി മെച്ചപ്പെട്ട നിലയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ആദ്യഭാര്യയുടെ മരണത്തിനുശേഷം വലിയ പ്രതിസന്ധികളിലേക്കു നീങ്ങി. പിന്നീട് വിവാഹം കഴിച്ച ഭാര്യ മാനസികാരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ നേരിട്ടു. മകനെ വളർത്തുന്നതിന്റെയും കുടുംബം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നതിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വം അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ ഭാരമായി. മഴ പെയ്താൽ ചോർന്നൊലിക്കുന്ന വീടും ഭക്ഷണത്തിനും ചികിത്സയ്ക്കുമുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകളും അദ്ദേഹത്തെ കൂടുതൽ തളർത്തി.

ഏകദേശം പത്തുവർഷം മുമ്പ്, ജീവിതത്തിൽ പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ഘട്ടത്തിൽ, പട്ടിണി സഹിക്കാനാവാതെ വന്നാൽ ആത്മഹത്യയിലേക്കുപോലും നീങ്ങേണ്ടിവരുമോ എന്ന ഭയത്തോടെ അദ്ദേഹം കർദിനാൾ മാർ ജോർജ് ആലഞ്ചേരിക്ക് ഒരു കത്തെഴുതി.

അക്കാലത്ത് പ്രോലൈഫ് പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവമായിരുന്ന എനിക്ക് കർദിനാൾ നേരിട്ട് വിളിക്കുകയും ആന്റണി ചേട്ടന് കൈമാറാൻ ₹10,000 നൽകുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹചര്യം അന്വേഷിച്ച് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് തൃശ്ശൂരിലെ ബേബി ചേട്ടനോടൊപ്പം ഞാൻ ആന്റണി ചേട്ടനെ സന്ദർശിച്ചു. കത്തിൽ വിവരിച്ചിരുന്ന ദുരവസ്ഥ നേരിട്ട് ബോധ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

എന്നാൽ അവിടെനിന്ന് മറ്റൊരു പാഠവും ലഭിച്ചു. ആന്റണി ചേട്ടൻ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളും ഭാര്യയുടെ സാരിയും കാലിലെ ചെരിപ്പും കണ്ട് ചില ഇടവകക്കാർ അവ വിലപിടിപ്പുള്ളതാണെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അതിശയോക്തിയാണെന്നും സംശയിച്ചു.

അപ്പോൾ ആന്റണി ചേട്ടൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു:

*“അതൊക്കെ ചിലർ സമ്മാനമായി നൽകിയതാണ്. ഒന്നും വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയതല്ല.”*

ആ വാക്കുകൾ എന്നെ ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിച്ചു. ഒരാളുടെ വസ്ത്രം കണ്ടോ പുറംകാഴ്ച വിലയിരുത്തിയോ അയാളുടെ ജീവിതസാഹചര്യം തീരുമാനിക്കാൻ നമുക്ക് അവകാശമില്ല. മറ്റുള്ളവർ സമ്മാനിച്ച വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒരാളുടെ ദാരിദ്ര്യം ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. ഒരാൾ മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് അയാൾക്ക് സഹായം ആവശ്യമില്ലെന്നും പറയാനാവില്ല.

*ഒരു മനുഷ്യന്റെ യഥാർഥ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാൻ വിധിക്കുന്ന കണ്ണുകളല്ല, കേൾക്കാനും മനസ്സിലാക്കാനും കഴിയുന്ന ഹൃദയമാണ് വേണ്ടത്.*

### 🍞 3. ചെയ്യാതെ പോകുന്ന നന്മയും മനസ്സാക്ഷിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വവും

നാം ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകൾ മാത്രമല്ല, ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരുന്നിട്ടും ചെയ്യാതെ പോകുന്ന നന്മകളും നമ്മുടെ ആത്മപരിശോധനയുടെ വിഷയമാണ്.

വിശക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം നൽകാൻ നമുക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു. രോഗിയായ ഒരാളെ സന്ദർശിക്കാമായിരുന്നു. ഏകാന്തതയിൽ കഴിയുന്ന ഒരാളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു. നിരാശനായ ഒരാൾക്ക് പ്രത്യാശ പകരാമായിരുന്നു. എന്നാൽ തിരക്കിന്റെയും സ്വാർത്ഥതയുടെയും നിസ്സംഗതയുടെയും പേരിൽ നാം അതൊന്നും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ എന്താണ് നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ മൂല്യം?

എല്ലാവരുടെയും പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ ഒരാൾക്കും കഴിയില്ല. എന്നാൽ നമ്മുടെ കഴിവിനും സാഹചര്യത്തിനും അനുസരിച്ച് ഒരാളുടെ വേദന കുറയ്ക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കും. ഒരു വാക്ക്, ഒരു ഫോൺവിളി, ഒരു ഭക്ഷണപ്പൊതി, ഒരു ചെറിയ സാമ്പത്തികസഹായം, ഒരു ആശ്വാസസന്ദർശനം—ഇവയൊക്കെ ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റമുണ്ടാക്കാം.

*നന്മ ചെയ്യാനുള്ള അവസരം നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ അതിനെ അവഗണിക്കാതിരിക്കുക എന്നതും ക്രിസ്തീയ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.*

### 🙏 4. വിശ്വാസം സ്നേഹത്തിലൂടെ ഫലമണിയുമ്പോൾ

വിശുദ്ധ യാക്കോബ് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു:

*“പ്രവൃത്തികളില്ലാത്ത വിശ്വാസം നിർജീവമാണ്.”*
— യാക്കോബ് 2:26

പ്രാർത്ഥനയും ആരാധനയും ഉപവാസവും ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളാണ്. എന്നാൽ അവ മനുഷ്യരോടുള്ള സ്നേഹത്തിലും കാരുണ്യത്തിലും പ്രതിഫലിക്കണം.

ഒരു വ്യക്തി എത്രത്തോളം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു എന്നതുപോലെതന്നെ, പ്രാർത്ഥനയ്ക്കുശേഷം അയാൾ മറ്റുള്ളവരോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതും പ്രധാനമാണ്. ആരാധനാലയത്തിൽ ദൈവത്തെ വണങ്ങുന്ന കൈകൾ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരെ സഹായിക്കാനും നീളണം. പ്രാർത്ഥനയിൽ ഉരുവിടുന്ന സ്നേഹം ജീവിതത്തിൽ പ്രവൃത്തിയായി മാറണം.

മനുഷ്യരെ സഹായിക്കുന്നത് മതപരമായ പ്രചാരണത്തിനോ പ്രശസ്തിക്കോ വേണ്ടിയാകരുത്. സഹായം സ്വീകരിക്കുന്ന വ്യക്തിയുടെ അന്തസ്സും സ്വകാര്യതയും സംരക്ഷിക്കണം. അവരുടെ ദുരിതം മറ്റുള്ളവർക്കു മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം, അവരെ മാന്യമായി ചേർത്തുപിടിക്കണം.

### 🌱 5. സമ്പത്തും ഉത്തരവാദിത്വവും

സമ്പത്ത് സ്വന്തമാക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. എന്നാൽ സമ്പത്ത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏക ലക്ഷ്യമായി മാറുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ ദുരിതം കാണാനുള്ള മനസ്സ് നഷ്ടപ്പെടാം.

യേശു ലൂക്കാ 16:13-ൽ ദൈവത്തെയും സമ്പത്തിനെയും ഒരുപോലെ യജമാനന്മാരായി സേവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മുടെ സമ്പത്തും സമയവും കഴിവുകളും മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം നമുക്കുണ്ട്.

നമുക്ക് അധികമായി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ ഒരു പങ്ക് വിശക്കുന്നവർക്കും രോഗികൾക്കും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവർക്കും ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്കും നൽകാൻ കഴിയണം. അത് വെറും ദാനധർമമല്ല; മനുഷ്യനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെയും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെയും പ്രകടനമാണ്.

സഹായം നൽകുമ്പോൾ ഒരാളെ ആശ്രിതനാക്കി നിർത്തുകയല്ല, കഴിയുന്നിടത്ത് അയാൾക്ക് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും അന്തസ്സോടെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാനുള്ള പിന്തുണ നൽകുകയാണ് വേണ്ടത്.

### 🕊️ 6. സഹായം തേടുന്നവരെ കേൾക്കുക; അവസരങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്

നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളിൽ സഹായം ആവശ്യമുള്ള നിരവധി മനുഷ്യരുണ്ട്. ചിലർ തുറന്നുപറഞ്ഞ് സഹായം ചോദിക്കും. മറ്റു ചിലർ അഭിമാനവും ഭയവും ലജ്ജയും കാരണം അവരുടെ വേദനകൾ മറച്ചുവെക്കും.

അതുകൊണ്ട് സഹായം ചോദിക്കുന്നവരുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുകയും അവരുടെ സാഹചര്യം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും വേണം. അതേസമയം, സഹായം തേടുന്ന എല്ലാവരുടെയും വാദങ്ങൾ പരിശോധിക്കാതെ അംഗീകരിക്കണമെന്നല്ല. വസ്തുതകൾ മനസ്സിലാക്കണം; എന്നാൽ സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യരെ അപമാനിക്കുകയോ അവരുടെ വേദനയെ പരിഹസിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.

ആന്റണി ചേട്ടന്റെ അനുഭവം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് ഇതാണ്: *സത്യാവസ്ഥ അന്വേഷിക്കണം; പക്ഷേ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെ മുറിവേൽപ്പിക്കാതെ.*

ഒരാൾക്ക് സഹായം നൽകാൻ നമുക്ക് കഴിയുമ്പോൾ അനാവശ്യമായ വിധിന്യായങ്ങളിലൂടെ ആ അവസരം നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ചെറിയ ഇടപെടൽ ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രത്യാശയുടെ പുതിയ വാതിൽ തുറന്നേക്കാം.

### ❤️ 7. ഉപസംഹാരം: തെരുവിൽ അലയുന്ന ദൈവത്തെ നാം തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ?

നാം പള്ളിയിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നു. നിത്യജീവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ വീടിന്റെ വാതിലിനുപുറത്ത്, തെരുവിന്റെ അരികിൽ, ആശുപത്രിമുറിയിൽ, ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു വീട്ടിൽ, സഹായത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാളിൽ ക്രിസ്തുവിനെ തിരിച്ചറിയാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ?

മത്തായി 25-ലെ യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കാനുള്ള ആയുധമല്ല; സ്വന്തം ജീവിതത്തെ പരിശോധിക്കാനുള്ള കണ്ണാടിയാണ്. വിശക്കുന്നവനെ അവഗണിച്ചിട്ടുണ്ടോ? രോഗിയെ സന്ദർശിക്കാതെ പോയിട്ടുണ്ടോ? നിരാശനായ ഒരാളെ കേൾക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടോ? സഹായം നൽകാൻ കഴിയുമായിരുന്നിട്ടും മുഖംതിരിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയോട് ചോദിക്കണം.

ലോകത്തിലെ എല്ലാ ദുരിതങ്ങളും നമുക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പരിഹരിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ള ഒരാളെ സഹായിക്കാം.

 ഒരാൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകാം. രോഗിയെ സന്ദർശിക്കാം. ഏകാന്തനായ ഒരാളോട് സംസാരിക്കാം. പ്രത്യാശ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ കൈപിടിക്കാം.

അതിനായി വലിയ സമ്പത്തോ അധികാരമോ ആവശ്യമില്ല; സ്നേഹിക്കാൻ തയ്യാറായ ഒരു ഹൃദയം മതി.

**ദൈവത്തെ കണ്ടെത്താനുള്ള യാത്ര മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുന്നതിൽനിന്ന് ആരംഭിക്കട്ടെ.
 നമ്മുടെ മുമ്പിൽ സഹായം തേടി നിൽക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനിലും ക്രിസ്തുവിനെ തിരിച്ചറിയാൻ നമുക്ക് കഴിയട്ടെ. അപ്പോൾ നമ്മുടെ വിശ്വാസം പ്രാർത്ഥനയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ ജീവിതമായി മാറും; നമ്മുടെ സ്നേഹം വാക്കുകളിൽ മാത്രം നിൽക്കാതെ മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രത്യാശയും ആശ്വാസവുമാകും.**

— *സാബു ജോസ്*
       9446329343