കഥ: മരുഭൂമിയുടെ നടുവിലെ മലയിടുക്കിലെ പച്ചപ്പിന്റെ സ്വർഗ്ഗം

1. ക്ഷണം
റിയാദിലെ തിരക്കിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരു ഉച്ചക്ക്, എന്റെ സുഹൃത്ത് ഖാലിദ് വിളിച്ചു.  

“റാഫീ, എന്റെ ഉപ്പയുടെ ഗ്രാമം കാണാൻ വരുന്നോ? ഹൈവേയിൽ നിന്ന് 130 കി.മീ അകത്ത്. മരുഭൂമിയുടെ നടുവിലെ ഒരു സ്വർഗ്ഗമാണ്. പക്ഷെ പോകണമെങ്കിൽ മനസ്സ് ഉറപ്പിക്കണം.”

ഞാൻ ചിരിച്ചു. മരുഭൂമിയിൽ സ്വർഗ്ഗമോ? റോഡ് പോലുമില്ലാത്ത സ്ഥലത്തോ?  

പക്ഷെ ഖാലിദിന്റെ കണ്ണിൽ ഞാൻ കണ്ടത് ഒരു കൗതുകമായിരുന്നു. ഞാനും എന്റെ സുഹൃത്ത് ബഷീറും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു, “പോകാം.”

വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചക്ക് 2 മണി. യാത്ര തുടങ്ങി.

2. മണലിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം
റിയാദ് നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദം പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് അൽ ഖർജ് ഹൈവേയിലൂടെ ഞങ്ങൾ തെക്കോട്ട് നീങ്ങി. 40 കി.മീ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ടാർ റോഡ് തീർന്നു. മുന്നിൽ കിടക്കുന്നത് അനന്തമായ മണൽ പരപ്പ് മാത്രം.

ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് 50 കഴിഞ്ഞ ഒരു സൗദി ഡ്രൈവർ. പേര് ചോദിച്ചില്ല. വേണ്ടി വന്നില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം മതി. ആ കണ്ണുകൾ മണലിനെ വായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വാഹനം മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയത് മണലിൽ കൂടി ആടിയുലഞ്ഞാണ്. ചിലപ്പോൾ തിരമാലയിൽ പെട്ട ബോട്ട് പോലെ. ചിലപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് മണലിൽ പൂണ്ടു നിൽക്കും. അപ്പോൾ ഡ്രൈവർ ഇറങ്ങി ടയറിന് ചുറ്റുമുള്ള മണൽ വെട്ടി മാറ്റും. ഒരു ഷോട്ടിൽ വാഹനം വീണ്ടും കുതിക്കും.

മണിക്കൂറിൽ 15 കി.മീ പോലും പോകാൻ പറ്റുന്നില്ല. 120 കി.മീ താണ്ടാൻ 6 മണിക്കൂറിന് മുകളിൽ വേണം എന്ന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.

3. പൊടിക്കാറ്റും ഭയവും
മൂന്നാം മണിക്കൂറിൽ പൊടിക്കാറ്റ് വന്നു. മുന്നിൽ ഒരു മീറ്റർ പോലും കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. റോഡ് എവിടെ, ദിശ എവിടെ എന്നൊന്നും അറിയില്ല. 

എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു തീ കത്തി. “ഇനി തിരിച്ചുവരാൻ പറ്റില്ല” എന്ന് തോന്നിയ നിമിഷം. 

ബഷീറിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവനും അതേ ഭയം. ഞാൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു, “നമ്മളിൽ ആരെങ്കിലും ഒരാൾ തിരിച്ചു പോയാൽ മതി. ഇനി എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ നാട്ടിൽ പറയണ്ട. വീട്ടുകാരെ ഭയപ്പെടുത്തണ്ട.”

ബഷീർ തലയാട്ടി. “ഖാലിദിന്റെ വാക്ക് കേട്ട് വന്നതാണ്. തിരിച്ചു പോകാൻ വേണ്ടിയല്ല.”

ഡ്രൈവർ ഇടയ്ക്കിടെ ബൈനാക്കുലർ എടുത്ത് ദൂരെ നോക്കും. മണലിലെ ചെറിയ കുഴി, കല്ലിന്റെ നിര, മലയുടെ ആകൃതി... അതാണ് അവന്റെ ഗൂഗിൾ മാപ്പ്.

4. പച്ചപ്പിന്റെ ആദ്യ കാഴ്ച
സമയം 7 മണി. വൈകുന്നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ ഒരു പച്ചപ്പ്. 

ചന്ദ്രന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ നാട് തിളങ്ങി. രണ്ട് മലകൾക്കിടയിൽ, മണൽക്കാട്ടിനിടയിൽ, ഒരു ഓയസിസ് പോലെ ഒരു ഗ്രാമം. 

വാഹനം നിർത്തിയപ്പോൾ ആദ്യം കണ്ടത് ഒരു കാർഷിക പാടം. പച്ചക്കറി, പന, കുറച്ച് മരങ്ങൾ. മരുഭൂമിയുടെ നടുവിൽ ഇങ്ങനെയൊരു സ്ഥലം? 

വീടുകൾ വലുതല്ല. കല്ല്, മണ്ണ്, പനയോല, തടി... അതുകൊണ്ട് കെട്ടിയ വീടുകൾ. മതിലില്ല. വേലിയില്ല. ചൂട് 30 ഡിഗ്രി പോലും ഇല്ല. പച്ചപ്പിന്റെ തണുപ്പ്. ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ച മണ്ണ് എന്ന് തോന്നി.

5. ആതിഥ്യത്തിന്റെ പാഠം
രാത്രി ആയതുകൊണ്ട് ഖാലിദ് ഞങ്ങളെ കൂട്ടി പല വീടുകളിലും പോയി. എല്ലാവരും ഖാലിദിന്റെ ഉപ്പയുടെ ബന്ധുക്കൾ. 

“ഇത് എന്റെ സുഹൃത്താണ്. ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് വന്നതാണ്.”

അപ്പോൾ തന്നെ അവർ ഞങ്ങളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. മധുര പലഹാരം, ഗാവ, ഈത്തപ്പഴം... എല്ലാം മുന്നിൽ വെച്ചു. 

ഒരു വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു, “ഇവിടെ എല്ലാവരും ഒന്ന് മാത്രമാണ്. ഒരേ രക്തം. ഒരേ ഗോത്രം. ഒരേ വിവാഹം മാത്രം കഴിക്കുന്നവർ.”

6. മരുഭൂമിയുടെ ജീവിതം
ഗ്രാമത്തിൽ കറന്റില്ല. പക്ഷെ ഒരു വലിയ ജനറേറ്റർ ഉണ്ട്. രാത്രി മാത്രം ഓടും. ഡീസൽ വരുന്നത് ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ വരുന്ന ടാങ്കർ വണ്ടിയിലാണ്. 

മക്കൾ പഠനത്തിനായി സിറ്റിയിലേക്ക് പോയവരാണ്. പക്ഷെ ഉത്സവത്തിനും കല്യാണത്തിനും എല്ലാവരും തിരിച്ചു വരും. ഈ മണ്ണിന്റെ ബന്ധം അവർ വിടില്ല.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഖാലിദിന്റെ ഉമ്മുമ്മ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കൊണ്ടുവെച്ചു. റൊട്ടി, പച്ചക്കറി കറി, മുട്ട തീയൽ, നാടൻ തേൻ. 

ഇത്രയും രുചി ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ കഴിച്ചിട്ടില്ല.

7. നിസാറിന്റെ കണ്ടുമുട്ടൽ
പകൽ ഞങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിൽ കൂടി നടന്നു. ദൂരെ ഒരു പഞ്ചർ കട കണ്ടു. അവിടെ ഒരു അറബി കുപ്പായമിട്ട വിദേശിയെ കണ്ടു. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഓടി മറഞ്ഞു. 

കടയുടെ ഉടമസ്ഥൻ, 72 വയസ്സുള്ള അബൂ സാലിം, പുറത്തിറങ്ങി വന്നു. 

“അവൻ എന്റെ മകനെ പോലെയാണ്. 23 വർഷമായി എന്റെ കൂടെയുണ്ട്.”

അപ്പോഴാണ് ആ വിദേശി വീണ്ടും വന്നത്. ഓടി വന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. 

“ഇക്കാ... ഞാൻ നിസാറാണ്. മടത്തറയിലെ നിസാർ.”

ഞാൻ ഞെട്ടി. നാട്ടിലെ കോടീശ്വരനായ നിസാർ. ഇന്ന് മണലും പൊടിയും പറ്റിയ കുപ്പായത്തിൽ, ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ മെക്കാനിക്ക്.

“2002-ൽ ഒരു അപകടം. ദിയ്യ കൊടുക്കാൻ പണമില്ല. ഞാൻ ഓടി. ഇവിടെ വന്നു. ഇവിടെ ആരും എന്റെ പാസ്പോർട്ട് ചോദിച്ചില്ല. എനിക്ക് പണിയെടുക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന് മാത്രം നോക്കി.”

“ഇപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്. നാട്ടിൽ എന്റെ കുടുംബം കരുതുന്നത് ഞാൻ റിയാദിൽ ആഡംബരമായ ജോലിയിലാണ് എന്നാണ്. പക്ഷേ എന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ചത് ഈ മലയോര ഗ്രാമമാണ്. ഇവിടെ ജനറേറ്റർ എല്ലാ വീടുകളിലും എത്തിക്കുന്നത് ഞാനാണ്. ആ കടയും ആ ടയർ വർക്ക്ഷോപ്പും എന്റെതാണ്. നൂറുകണക്കിന് ഒട്ടകവും എനിക്കായി ഉണ്ട്. രാജാവിനെ പോലെയാണ് ഞാൻ ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നത്.”

8. മലയുടെ മുകളിൽ നിന്ന്
പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങൾ മലയുടെ മുകളിൽ കയറി. സിഗ്നൽ കിട്ടിയപ്പോൾ വീട്ടിലേക്ക് മെസേജ് അയച്ചു: “ഞങ്ങൾ സുരക്ഷിതരാണ്. ഒരു അത്ഭുത ഗ്രാമത്തിലാണ്.”

താഴെ നോക്കിയപ്പോൾ ആ ഗ്രാമം മുഴുവൻ കാണാം. രണ്ട് മലകൾക്കിടയിൽ ഒരു പച്ച പുള്ളി. ചുറ്റും അനന്തമായ മണൽ. 

ബഷീർ പറഞ്ഞു, “ഇത് സൗദിയല്ല, ഇത് ഒരു കഥയാണ്.” 

ശരിയാണ്. മരുഭൂമി പഠിപ്പിച്ച കഥ. ഒളിച്ചോടിയവരുടെ, തോറ്റവരുടെ, പക്ഷെ വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയവരുടെ കഥ.

120 കിലോമീറ്റർ മരുഭൂമി താണ്ടി ഞങ്ങൾ കണ്ടത് വെറും ഒരു ഗ്രാമമല്ല. മനുഷ്യന്റെ പ്രതീക്ഷയും, സ്നേഹവും, അതിജീവനവും കൂടിയാണ്.

രണ്ടു ദിവസം ആ ഗ്രാമത്തിൽ ചെലവഴിച്ച്, അവരുടെ ആദിത്യ മര്യാദയും സ്നേഹവും ഏറ്റുവാങ്ങി ഞങ്ങൾ മടങ്ങി. റിയാദിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുഭവമായി അത് മാറിയിരുന്നു.

ബഷീർ പറഞ്ഞു: “എന്നെങ്കിലും കുടുംബം വരുമ്പോൾ ഈ യാത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടായാലും ഈ ഗ്രാമത്തിൽ നമ്മുടെ കുടുംബത്തെ കൊണ്ടുവന്ന് അഞ്ചു ദിവസം താമസിക്കണം.”

ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം കിട്ടിയ ഈ സ്വർഗ്ഗ ഭൂമിയിൽ, പ്രിയ സുഹൃത്ത് ക്യാപ്റ്റൻ ഖാലിദിന് എന്റെ ഒരായിരം ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ആശംസകൾ.

സ്നേഹപൂർവ്വം  
ഓർമ്മക്കുറിപ്പ് - റാഫി പാങ്ങോട്

---

എന്തുകൊണ്ട് ഇത് വായിക്കാൻ തോന്നുന്നു
- വൈരുദ്ധ്യം: അനന്തമായ മണലിനിടയിലെ പച്ചപ്പ്. അത് തന്നെയാണ് കഥയെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നത്.
- മനുഷ്യകഥ: നിസാറിന്റെ ജീവിതം. തോൽവിയിൽ നിന്ന് പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക്.
- സംസ്കാരം: ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരുടെ അതിഥി സൽക്കാരം. അതിർത്തിയില്ലാത്ത  ജീവിതം🌴🌴🌴🌴🌴🌴🐫🐫🐫🐫🐫