സഹനം സ്നേഹമാണോ ?

രാവിലെ സുവിശേഷപ്രസംഗത്തിനിടയിൽ അച്ചൻ പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ തട്ടി:

“സഹനം സ്നേഹം നിറയുന്നതാണ്; സ്നേഹം സഹനം സ്വീകരിക്കുന്നതുമാണ്.”

വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വളരെ ലളിതമായി തോന്നി. പക്ഷേ, ദേവാലയത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴും ആ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ നിന്നില്ല.

പെട്ടെന്ന് ഒരു ചോദ്യം ഉള്ളിൽ ഉയർന്നു:

സഹനത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് എളുപ്പമാണ്.
പക്ഷേ, ആരെങ്കിലും നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ വേദനിപ്പിക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുമോ?

നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവരോട് സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറാൻ എളുപ്പമാണ്. നമ്മെ മനസ്സിലാക്കുന്നവരെ മനസ്സിലാക്കാനും എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ നമ്മെ വേദനിപ്പിച്ചവരോട്? നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന് വില കൊടുക്കാത്തവരോട്? വീണ്ടും വീണ്ടും നമ്മെ മുറിപ്പെടുത്തുന്നവരോട്?

അവിടെയാണ് വാക്കുകൾ ജീവിതത്തിന്റെ പരീക്ഷണമായി മാറുന്നത്.

അവിടെയാണ് സ്നേഹം വെറും വികാരമല്ലെന്നും, ഒരു തീരുമാനമാണെന്നും നാം തിരിച്ചറിയുന്നത്.

ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുക എന്നത് അവന്റെ നല്ല വശങ്ങൾ മാത്രം സ്വീകരിക്കുകയല്ല. അവന്റെ കുറവുകൾക്കിടയിലും അവനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക, തെറ്റുകളിൽ തിരുത്താൻ അവസരം നൽകുക, മുറിവുകൾക്കിടയിലും ഹൃദയത്തിൽ വെറുപ്പ് വളരാതിരിക്കാൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക — ഇതൊക്കെയാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ യാത്ര.

സഹനം — സ്നേഹത്തിന്റെ മുഖം

സഹനം എന്നത് തെറ്റിനെ അംഗീകരിക്കുകയല്ല. തെറ്റിനെ തെറ്റെന്ന് പറയുമ്പോഴും തെറ്റുകാരനെ വെറുക്കാതിരിക്കാനുള്ള ഹൃദയമാണ് സഹനം.

ഉടൻ വിധിക്കാതെ ഒരാളുടെ വേദനയും സാഹചര്യവും മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക, കോപത്തിന് പകരം കരുണ തിരഞ്ഞെടുക്കുക, ബന്ധത്തെ അഹങ്കാരത്തേക്കാൾ വിലമതിക്കുക — ഇതൊക്കെയാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രായോഗിക രൂപങ്ങൾ.

നമ്മുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പെരുമാറുന്നവരെ സ്നേഹിക്കുക എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ നമ്മെ മനസ്സിലാക്കാത്തവരോടും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം വെളിപ്പെടുന്നത്.

സഹനം സ്നേഹത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദ ഭാഷയാണ്.

നാം മറ്റുള്ളവർക്ക് വേദനയാകരുത്

മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് സഹനം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നാം നമ്മോടുതന്നെ ചോദിക്കണം:

“എന്റെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ മുറിവുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടോ?”

മനപ്പൂർവം ആരെയും വേദനിപ്പിക്കരുത്.

ഒരാൾ നമ്മെ സ്നേഹിക്കുകയും ക്ഷമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നത്, അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും മുറിപ്പെടുത്താനുള്ള അവകാശമല്ല. ഒരാൾ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവന് വേദനയില്ലെന്നും കരുതരുത്.

ചില മൗനങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ വലിയ വേദനയുണ്ടാകും.

അതുകൊണ്ട് നാം ആരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ന്യായീകരണമല്ല വേണ്ടത്; ആത്മാർത്ഥമായ അനുതാപമാണ് വേണ്ടത്.

“ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തു. നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”

എന്ന് പറയാനുള്ള വിനയം വേണം.

അതോടൊപ്പം,

“മേലിൽ ഈ തെറ്റ് ആവർത്തിക്കുകയില്ല”

എന്ന ആത്മാർത്ഥമായ തീരുമാനവും വേണം.

തെറ്റ് ഏറ്റുപറയുന്നത് നമ്മെ ചെറുതാക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, അത് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ പക്വതയാണ്.

ക്ഷമിക്കാനും സഹിക്കാനും ദൈവകൃപ വേണം

ചില മുറിവുകൾ മറക്കാൻ കഴിയില്ല. ചില വേദനകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മ വരും. അപ്പോൾ ക്ഷമിക്കാൻ മനുഷ്യശക്തി മാത്രം പോരാ.

ക്ഷമിക്കുവാനും, മറക്കുവാനും, സഹിക്കുവാനും വലിയ ദൈവകൃപ വേണം.

അതുപോലെ, മറ്റൊരാൾ നമ്മോട് കാണിക്കുന്ന സഹനം സ്വീകരിക്കാനും, നമ്മുടെ തെറ്റ് വിനയത്തോടെ ഏറ്റുപറയാനും ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം ആവശ്യമാണ്.

സഹനം നൽകാനും ദൈവകൃപ വേണം.
സഹനം സ്വീകരിക്കാനും ദൈവകൃപ വേണം.
തെറ്റ് ഏറ്റുപറയാനും ദൈവകൃപ വേണം.

അതുകൊണ്ട് ഓരോരുത്തരും അതിനുവേണ്ടി ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കണം.

“സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ…”

ഈശോ പഠിപ്പിച്ച “സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” എന്ന പ്രാർത്ഥന നാം എത്രയോ തവണ ചൊല്ലിയിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ, അതിന്റെ അർത്ഥം ഹൃദയത്തിൽ ഉൾക്കൊണ്ടാണോ നാം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്?

“ഞങ്ങളോടു തെറ്റ് ചെയ്യുന്നവരോട് ഞങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ തെറ്റുകളും ക്ഷമിക്കണമേ.”

ഇത് വെറുമൊരു പ്രാർത്ഥനാവാക്യമല്ല. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനുള്ള ഒരു വലിയ വിളിയാണ്.

ഞാൻ ക്ഷമിക്കുന്നുണ്ടോ?
ഞാൻ എന്റെ തെറ്റ് ഏറ്റുപറയുന്നുണ്ടോ?
ഞാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ സഹനം സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഓരോ ദിവസവും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉയരട്ടെ.

ഈശോ പഠിപ്പിച്ച പ്രാർത്ഥന അധരങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ നമ്മുടെ ജീവിതമായി മാറണം.

പ്രാർത്ഥനയിൽ നിന്ന് മാറ്റത്തിലേക്ക്

നമ്മുടെ സ്വന്തം ശക്തികൊണ്ട് ചില ബന്ധങ്ങൾ ശരിയാക്കാൻ കഴിയില്ല. ചില മുറിവുകൾ സ്വയം സുഖപ്പെടുത്താനും കഴിയില്ല. ചില തെറ്റുകൾ ഏറ്റുപറയാൻ അഹങ്കാരം അനുവദിക്കുകയുമില്ല.

അപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ഹൃദയം തുറന്ന് പറയാം:

“ഈശോയെ, എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.
ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
എന്നാൽ മാറാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
എന്റെ ഹൃദയം മാറ്റണമേ.”

ആത്മാർത്ഥമായ പ്രാർത്ഥനയിൽ നിന്നാണ് യഥാർത്ഥ മാറ്റം ആരംഭിക്കുന്നത്.

ഒരുപക്ഷേ ആദ്യം മാറുന്നത് സാഹചര്യമല്ല — നമ്മുടെ ഹൃദയമായിരിക്കും.

കോപത്തിന് പകരം സമാധാനം വരും.
വെറുപ്പിന് പകരം കരുണ വരും.
അഹങ്കാരത്തിന് പകരം വിനയം വരും.
മുറിവിന് പകരം ക്ഷമ വരും.

അവിടെയാണ് അത്ഭുതം ആരംഭിക്കുന്നത്.

സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ തീരുമാനം

ഇന്ന് മുതൽ നമുക്ക് ചില ചെറിയ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാം:

മറ്റുള്ളവർ തെറ്റ് ചെയ്താൽ — കഴിയുന്നത്ര ക്ഷമിക്കാം.

നാം തെറ്റ് ചെയ്താൽ — അത് ഏറ്റുപറയാം.

മനപ്പൂർവം ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാം.

മറ്റുള്ളവരുടെ സഹനം സ്വീകരിക്കാൻ വിനയം കാണിക്കാം.

മേലിൽ തെറ്റ് ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ശ്രമിക്കാം.

ഈശോ പഠിപ്പിച്ച “സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” എന്ന പ്രാർത്ഥന അർത്ഥം അറിഞ്ഞും ഹൃദയപൂർവ്വവും പ്രാർത്ഥിക്കാം.

കാരണം സ്നേഹം മറ്റൊരാളുടെ തെറ്റുകൾ മാത്രം സഹിക്കുന്നതല്ല; സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തിരുത്താനും, മറ്റുള്ളവരുടെ സ്നേഹവും സഹനവും വിനയത്തോടെ സ്വീകരിക്കാനും കഴിയുന്നതാണ്.

അതിന് നമ്മുടെ ശക്തിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ആവശ്യമാണ് — ദൈവകൃപ.

ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കാം

“ഈശോയെ,
സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു ഹൃദയം തരണമേ.
സഹിക്കാൻ ശക്തി തരണമേ.
ക്ഷമിക്കാൻ കൃപ തരണമേ.
തെറ്റ് ഏറ്റുപറയാൻ വിനയം തരണമേ.
മറ്റുള്ളവരുടെ സഹനം സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സ് തരണമേ.
മനപ്പൂർവം ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ എന്നെ കാത്തുകൊള്ളണമേ.”🙏🏽

നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന അധരങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ ജീവിതമായി മാറട്ടെ.

ദൈവകൃപയിൽ വിശ്വസിച്ച് ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കാം.
അപ്പോൾ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ അത്ഭുതം നടക്കും.

— സാബു ജോസ്
      9446329343.