മനുഷ്യരാണ് പ്രധാന സമ്പത്ത്

ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്ന് ജീവസമൃദ്ധിയിലേക്കുള്ള യാത്ര

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത് എന്താണ്?

സ്വർണ്ണമോ? പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളോ? കെട്ടിടങ്ങളോ? സാങ്കേതികവിദ്യയോ? സാമ്പത്തിക ശക്തിയോ?

ഇവയെല്ലാം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ഇവയെല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നതും പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നതും സംരക്ഷിക്കുന്നതും മനുഷ്യരാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് അതിന്റെ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല.

മനുഷ്യരാണ് രാജ്യത്തിന്റെ പ്രധാന സമ്പത്ത്.

ഇന്ത്യയുടെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജനസംഖ്യാ യാഥാർഥ്യത്തെ ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് വിലയിരുത്തേണ്ട സമയമാണിത്.

---

പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്ന മാറുന്ന യാഥാർഥ്യം

ഇന്ത്യയിലെ ജനസംഖ്യയെക്കുറിച്ച് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിവിധ പഠനങ്ങൾ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില മാറ്റങ്ങളിലേക്കാണ് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുന്നത്.

പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ സാമ്പത്തിക ഉപദേശക സമിതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പഠനരേഖയിൽ ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം പ്രത്യുൽപാദന നിരക്ക് — TFR — 1.9 ആയി കുറഞ്ഞതായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. കേരളത്തിൽ ഇത് 1.3 ആണ്. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ജനനനിരക്ക് പകരംവരവ് നിലയേക്കാൾ താഴെയാണ്.

ഇന്ത്യയിലെ വാർഷിക ജനനങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലും ഗണ്യമായ കുറവുണ്ടായതായി പഠനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

ഇവ വെറും കണക്കുകൾ മാത്രമല്ല.

രാജ്യത്തിന്റെ ജനസംഖ്യാ ഘടനയിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെയാണ് ഈ കണക്കുകൾ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്.

TFR എന്താണ്?

TFR — മൊത്തം പ്രത്യുൽപാദന നിരക്ക്.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, നിലവിലുള്ള പ്രായാനുസൃത ജനനനിരക്കുകൾ തുടർന്നാൽ ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ പ്രസവപ്രായത്തിലുടനീളം ശരാശരി എത്ര കുട്ടികൾക്ക് ജന്മം നൽകുമെന്നതിന്റെ കണക്കാണ് ഇത്.

ഒരു കുടുംബത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്ര കുട്ടികളുണ്ടെന്ന കണക്കല്ല TFR.

സ്ത്രീകളുടെ വിവിധ പ്രായവിഭാഗങ്ങളിലെ ജനനനിരക്കുകൾ അടിസ്ഥാനമാക്കി കണക്കാക്കുന്ന ഒരു ജനസംഖ്യാപരമായ സൂചികയാണ് ഇത്.

സാധാരണയായി 2.1-ഓളം വരുന്ന TFR-നെ ജനസംഖ്യയുടെ പകരംവരവ് നിലയായി കണക്കാക്കുന്നു.

അതായത്, ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു തലമുറയ്ക്ക് പകരം അടുത്ത തലമുറ എത്താൻ ആവശ്യമായ ശരാശരി ജനനനില.

TFR 2.1-ൽ താഴെയായാൽ ഉടൻ തന്നെ ജനസംഖ്യ കുറയണമെന്നില്ല. ജനസംഖ്യയുടെ പ്രായഘടന, മുൻകാല ജനനങ്ങൾ, കുടിയേറ്റം തുടങ്ങിയ നിരവധി ഘടകങ്ങൾ അതിനെ സ്വാധീനിക്കും.

എന്നാൽ ജനനനിരക്ക് ദീർഘകാലം താഴ്ന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ യുവജനസംഖ്യ കുറയുകയും വയോജനങ്ങളുടെ എണ്ണം വർധിക്കുകയും തൊഴിൽശേഷിയിൽ മാറ്റം വരികയും കുടുംബഘടനയിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുകയും സാമൂഹിക സുരക്ഷയുടെ ഉത്തരവാദിത്തം വർധിക്കുകയും ചെയ്യാം.

TFR എന്തുകൊണ്ടാണ് കുറയുന്നത്?

TFR കുറയുന്നതിന് ഒരൊറ്റ കാരണം മാത്രമില്ല.

സ്ത്രീകളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം വർധിക്കുന്നു.

വിവാഹപ്രായം ഉയരുന്നു.

നഗരവൽക്കരണം വർധിക്കുന്നു.

സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിൽപങ്കാളിത്തം മാറുന്നു.

കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നതിനുള്ള ചെലവ് വർധിക്കുന്നു.

ഭവനച്ചെലവ് ഉയരുന്നു.

വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും ആരോഗ്യപരിചരണത്തിനും കൂടുതൽ ചെലവാകുന്നു.

കുടുംബത്തിന്റെ വലുപ്പത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സാമൂഹിക കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാറുന്നു.

ഇവയെല്ലാം ജനനനിരക്കിനെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്.

അതുകൊണ്ട് പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്:

> കുടുംബങ്ങൾ ചെറിയതാകുന്നത് കുട്ടികളെ വേണ്ടാത്തതുകൊണ്ടുമാത്രമാണോ?
അതോ കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നതിനുള്ള സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും അതിന് കാരണമാകുന്നുണ്ടോ?

ഇതിന് വികാരപരമായ മറുപടി മതിയാകില്ല.

ശാസ്ത്രീയമായ പഠനവും വസ്തുതാപരമായ വിലയിരുത്തലും ദീർഘകാല നിരീക്ഷണവും ആവശ്യമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യാ നയത്തിൽ പുതിയ ചിന്ത ആവശ്യമാണ്

പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇന്ത്യയിൽ ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണം ഒരു പ്രധാന നയലക്ഷ്യമായിരുന്നു.

“ചെറിയ കുടുംബം — സന്തുഷ്ട കുടുംബം” എന്ന സന്ദേശം വ്യാപകമായി പ്രചരിച്ചു.

കുടുംബാസൂത്രണം, മാതൃ–ശിശു ആരോഗ്യം, പ്രസവങ്ങൾക്കിടയിലെ ആരോഗ്യകരമായ ഇടവേള എന്നിവ തീർച്ചയായും പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ്.

എന്നാൽ ജനസംഖ്യാ സാഹചര്യങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ നയങ്ങളും മാറേണ്ടതുണ്ട്.

ഇന്ന് കുറഞ്ഞ ജനനനിരക്കും വർധിക്കുന്ന വയോജനസംഖ്യയും കുറയുന്ന യുവജനസംഖ്യയും പല സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കും പുതിയ വെല്ലുവിളികളാണ്.

അതിനാൽ പഴയ നയങ്ങളെ അന്ധമായി തുടരുന്നതിനു പകരം പുതിയ ജനസംഖ്യാ യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നയങ്ങൾ പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.

ഇപ്പോൾ എങ്കിലും സർക്കാർതലത്തിൽ ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ ഗൗരവമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത് പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നു.

നയം മാറ്റുന്നത് തെറ്റിന്റെ സമ്മതമല്ല; മാറിയ യാഥാർഥ്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന ഭരണത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

2011-ലെ കേരളം — കൃഷ്ണയ്യർ സമിതി

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കേരളത്തിന്റെ സമീപകാല ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന അധ്യായം ഓർക്കണം.

2011-ൽ ജസ്റ്റിസ് വി. ആർ. കൃഷ്ണയ്യർ അധ്യക്ഷനായ സമിതി കേരള വിമൻസ് കോഡ് ബിൽ സംബന്ധിച്ച നിർദേശങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവച്ചു.

അതിൽ രണ്ട് കുട്ടി മാനദണ്ഡം ഉൾപ്പെടെയുള്ള നിർദേശങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടിൽ കൂടുതലുള്ള കുട്ടികളുള്ള കുടുംബങ്ങൾക്ക് ചില സർക്കാർ ആനുകൂല്യങ്ങൾ നിഷേധിക്കുന്നതടക്കമുള്ള നിർദേശങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അത് നിയമമായി പ്രാബല്യത്തിൽ വന്ന ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണ നിയമമായിരുന്നില്ല.

എങ്കിലും കുടുംബത്തിന്റെ വലുപ്പം, കുട്ടികളുടെ എണ്ണം, ജനസംഖ്യാ നയം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കേരളത്തിൽ വലിയ സാമൂഹിക ചർച്ചയ്ക്ക് അത് വഴിയൊരുക്കി.

അന്ന് ഉയർന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങൾ:

കുടുംബത്തിന്റെ വലുപ്പം സർക്കാർ നിയന്ത്രിക്കണമോ?

കുട്ടികളുടെ എണ്ണം അടിസ്ഥാനമാക്കി കുടുംബത്തിന്റെ അവകാശങ്ങളും ആനുകൂല്യങ്ങളും നിശ്ചയിക്കണമോ?

മനുഷ്യനെ ഒരു ജനസംഖ്യാ കണക്കായി മാത്രം കാണാമോ?

അപ്പോഴാണ് “ജീവസമൃദ്ധി” വന്നത്

അത്തരം ഒരു സാഹചര്യത്തിലാണ് “ജീവസമൃദ്ധി” എന്ന ആശയം മുന്നോട്ടുവന്നത്.

2011-ൽ കൂടുതൽ കുട്ടികളുള്ള കുടുംബങ്ങളെ സമൂഹത്തിൽ ആദരിക്കുന്ന “ജീവസമൃദ്ധി” പദ്ധതി കെസിബിസി പ്രൊ ലൈഫ് സമിതിക്ക് ആവിഷ്കരിക്കാനും അതിന്റെ ചീഫ് കോ-ഓർഡിനേറ്ററായി പ്രവർത്തിക്കാനും കഴിഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് ഏറെ സന്തോഷവും അഭിമാനവുമുണ്ട്.

ജനസംഖ്യ കുറയ്ക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങൾക്ക് പകരം ജീവനെ ആദരിക്കുകയും വലിയ കുടുംബങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രോ-ലൈഫ് സന്ദേശം സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.

അന്ന് മടിയോ മറയോ കൂടാതെ ഞങ്ങൾ സമൂഹത്തോട് പറഞ്ഞു:

“വലിയ കുടുംബം — സന്തുഷ്ട കുടുംബം.”

“കൂടുതൽ കുട്ടികൾ — നാടിന്റെ നന്മയ്ക്ക്.”

ഈ സന്ദേശങ്ങൾ വെറും മുദ്രാവാക്യങ്ങളായിരുന്നില്ല.

കുട്ടികളുടെ എണ്ണം ഒരു ഭാരമായി കാണരുത്.
കുടുംബത്തെ ഒരു പ്രശ്നമായി കാണരുത്.
മനുഷ്യനെ ഒരു കണക്കായി കാണരുത്.

എന്ന ജീവൻകേന്ദ്രിതമായ ചിന്തയാണ് അതിലൂടെ സമൂഹത്തിനു മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചത്.

ജീവസമൃദ്ധി — കുടുംബത്തെ ആദരിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനം

കൂടുതൽ കുട്ടികളുള്ള കുടുംബങ്ങളെ സമൂഹത്തിൽ ആദരിക്കുക എന്നത് ഒരു സാധാരണ പരിപാടിയായിരുന്നില്ല.

അത് മാതൃത്വത്തെ ആദരിക്കുന്നതും, പിതൃത്വത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതും, കുട്ടികളെ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയായി കാണുന്നതും, കുടുംബത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകമായി അംഗീകരിക്കുന്നതുമായ ഒരു സാമൂഹിക സന്ദേശമായിരുന്നു.

കൊച്ചിയിൽ കർദിനാൾ മാർ ജോർജ് ആലഞ്ചേരി ഉദ്ഘാടനം ചെയ്ത ആ ജീവസംരക്ഷണ പദ്ധതി ഇന്നും അഭിമാനത്തോടെ ഓർക്കുന്നു.

അത് ഒരു പദ്ധതിയുടെ ഉദ്ഘാടനം മാത്രമായിരുന്നില്ല.

ജീവനെ ആദരിക്കണമെന്ന പ്രോ-ലൈഫ് സന്ദേശത്തിന്റെ ശക്തമായ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.

15 അംഗ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച മാർ മാത്യു ആനിക്കുഴിക്കാട്ടിൽ

പതിനഞ്ച് അംഗങ്ങളുള്ള കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കുവാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ച മാർ മാത്യു ആനിക്കുഴിക്കാട്ടിലിന്റെ ജീവിതവും നേതൃത്വവും ഈ സന്ദർഭത്തിൽ പ്രത്യേകം സ്മരിക്കേണ്ടതാണ്.
ഫാ. ജോസ് കോട്ടയിൽ, ജോർജ് എഫ് സേവ്യർ, ജേക്കബ് മാത്യു, സിസ്റ്റർ മേരി ജോർജ് FCC.. തുടങ്ങിയവർ ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രൊ ലൈഫ് സമിതി നേതൃത്വത്തിലെ ഞങ്ങൾ പിതാവുമായി സംസാരിച്ചു.

പിന്നീട് കൊച്ചി ചാവറ ഫാമിലി വെൽഫയർ സെന്റർ ഈ പദ്ധതിയെ പിന്തുണയ്ക്കുവാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. 
ഫാ. റോബി കണ്ണഞ്ചിറ സി എം ഐ, ജോൺസൻ സി അബ്രഹാം എന്നിവരും ടീം അംഗങ്ങളും നൽകിയ സഹകരണങ്ങളും വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

ഒരു വലിയ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ഒരാൾ സഭയ്ക്കും സമൂഹത്തിനും നൽകിയ സംഭാവനകൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന വലിയ സത്യം:

ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവി മുൻകൂട്ടി കണക്കാക്കാനാവില്ല.

ഇന്ന് ഒരു കുടുംബത്തിലെ “അധിക അംഗം” എന്ന് ആരെങ്കിലും കരുതുന്ന കുഞ്ഞ് നാളെ സമൂഹത്തിന് നേതൃത്വം നൽകുന്ന വ്യക്തിയായേക്കാം.

അതുകൊണ്ട് ഒരു മനുഷ്യജീവന്റെ മൂല്യം അവൻ നാളെ എന്ത് സംഭാവന നൽകും എന്ന കണക്കുകൂട്ടലിലൂടെ നിർണയിക്കാനാവില്ല.

ജനസംഖ്യാ നയങ്ങളുടെ ദീർഘകാല ഫലങ്ങൾ പഠിക്കണം

ഒരു ജനസംഖ്യാ നയത്തിന്റെ ഫലം ഉടൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടണമെന്നില്ല.

ഇന്ന് സ്വീകരിക്കുന്ന നയത്തിന്റെ ഫലം ഇരുപതോ മുപ്പതോ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു തലമുറയുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാം.

അതുകൊണ്ട് ജനസംഖ്യാ നയങ്ങളെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ നോക്കേണ്ടത് ജനനനിരക്ക് മാത്രമല്ല.

യുവജനസംഖ്യ എത്ര?
വയോജനസംഖ്യ എത്ര?
തൊഴിൽശേഷി എങ്ങനെ മാറുന്നു?
വിവാഹപ്രായത്തിലുള്ള ജനസംഖ്യയുടെ ഘടന എങ്ങനെ മാറുന്നു?
കുടുംബങ്ങളുടെ വലുപ്പം എങ്ങനെ മാറുന്നു?
ഭാവിയിലെ പരിചരണച്ചുമതല എത്രത്തോളം വർധിക്കും?

ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പഠിക്കണം.

ഇന്ത്യയിലെ ജനസംഖ്യാ ഗവേഷണങ്ങളിൽ വിവാഹവിപണിയിലെ അസന്തുലിതാവസ്ഥ, അഥവാ marriage squeeze, സംബന്ധിച്ചും പഠനങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിലും വിവാഹപ്രായത്തിലുള്ള പുരുഷന്മാരുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും അനുപാതത്തിൽ അസന്തുലിതാവസ്ഥ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പഠനങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

അതിനാൽ ചില പ്രദേശങ്ങളിലും സമൂഹങ്ങളിലും ജീവിതപങ്കാളിയെ കണ്ടെത്തുന്നതിലെ ബുദ്ധിമുട്ടും ജനസംഖ്യാപരമായ പഠനത്തിന്റെ വിഷയമാണ്.

എന്നാൽ ഓരോ സാമൂഹിക പ്രശ്നത്തിന്റെയും ഒരേയൊരു കാരണം മുൻകാല ജനസംഖ്യാ പ്രചാരണങ്ങളാണെന്ന് പറയുന്നത് ശാസ്ത്രീയമല്ല.

കാരണങ്ങളെ കൃത്യമായി പഠിക്കുകയും വസ്തുതകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നയങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുകയാണ് വേണ്ടത്.

ഇപ്പോൾ എങ്കിലും നയം മാറുന്നതിൽ സന്തോഷിക്കാം

ഇന്ന് ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യാപരമായ സ്ഥിതി മാറിയ സാഹചര്യത്തിൽ, ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഴയ സമീപനങ്ങളെ പുനഃപരിശോധിക്കണമെന്ന ചർച്ച ഉയരുന്നത് പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നു.

ഇത് ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനുള്ള സമയമല്ല.

**പഠിക്കാനുള്ള സമയമാണ്.

തിരുത്താനുള്ള സമയമാണ്.
പുതിയ നയം രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള സമയമാണ്.**

ഇന്നലെ ജനസംഖ്യാ വളർച്ചയെക്കുറിച്ചുണ്ടായിരുന്ന ആശങ്കകൾ അന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്.

എന്നാൽ ഇന്ന് സ്ഥിതി മാറിയെങ്കിൽ നയവും മാറണം.

കാരണം നല്ല ഭരണത്തിന്റെ അടയാളം പഴയ നയത്തെ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കുക എന്നതല്ല;

പുതിയ യാഥാർഥ്യത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ആവശ്യമായ സമയത്ത് നയം തിരുത്തുക എന്നതാണ്.

കുട്ടികളെ കുറയ്ക്കുകയല്ല — കുടുംബങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക

പ്രോ-ലൈഫ് ദർശനം “കൂടുതൽ കുട്ടികൾ വേണം” എന്ന ഒറ്റ മുദ്രാവാക്യത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല.

അതിന്റെ അർത്ഥം:

ജീവനെ ആദരിക്കുക.
മാതൃത്വത്തെ സംരക്ഷിക്കുക.
പിതൃത്വത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക.
കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കുക.
കുട്ടികളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുക.
വയോജനങ്ങളെ ആദരിക്കുക.
മനുഷ്യസമ്പത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കുക.

കുഞ്ഞിനെ സ്വീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കുടുംബത്തിന് സമൂഹവും സർക്കാരും കൈത്താങ്ങാകണം.

മാതൃസംരക്ഷണം,
ശിശുപരിചരണം,
ആരോഗ്യസുരക്ഷ,
വിദ്യാഭ്യാസസഹായം,
ഭവനസഹായം,
കുടുംബസൗഹൃദ തൊഴിൽനയം,
പ്രത്യേക പരിചരണം ആവശ്യമുള്ള കുട്ടികൾക്കുള്ള സഹായം—

ഇവയെല്ലാം കുടുംബസൗഹൃദവും ജീവൻസൗഹൃദവുമായ നയത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം.

മനുഷ്യരാണ് പ്രധാന സമ്പത്ത്

ഒരു ആശുപത്രിയുടെ കെട്ടിടമല്ല രോഗിയെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നത് — മനുഷ്യരാണ്.

ഒരു വിദ്യാലയത്തിന്റെ കെട്ടിടമല്ല അറിവ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത് — അധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥികളുമാണ്.

ഒരു ഫാക്ടറിയിലെ യന്ത്രങ്ങൾ മാത്രം സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല — മനുഷ്യരുടെ കഴിവും അധ്വാനവുമാണ് അതിന്റെ ശക്തി.

പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളെ സമ്പത്താക്കി മാറ്റുന്നതും മനുഷ്യരുടെ അറിവും അധ്വാനവുമാണ്.

അതുകൊണ്ട്:

മനുഷ്യനിൽ നടത്തുന്ന നിക്ഷേപം രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവിയിൽ നടത്തുന്ന നിക്ഷേപമാണ്.

ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ആരോഗ്യത്തിൽ നടത്തുന്ന നിക്ഷേപം ദേശീയ സമ്പത്ത് സംരക്ഷിക്കലാണ്.

ഒരു കുട്ടിക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്നത് മനുഷ്യസമ്പത്ത് വികസിപ്പിക്കലാണ്.

ഒരു കുടുംബത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ അടിത്തറ ശക്തിപ്പെടുത്തലാണ്.

ജീവസമൃദ്ധി — ഒരു പദ്ധതിയല്ല, ഒരു ദർശനം

2011-ൽ “ജീവസമൃദ്ധി”യിലൂടെ ഉയർത്തിയ സന്ദേശത്തെ ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രസക്തി കൂടുതൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു.

അന്ന് ചോദ്യം:

“വലിയ കുടുംബം എന്തിന്?”

ഇന്ന് ചോദിക്കേണ്ടത്:

“കുറയുന്ന ജനനനിരക്കിന്റെ കാലത്ത് കുടുംബത്തെ എങ്ങനെ ശക്തിപ്പെടുത്താം?”

അന്ന് ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞു:

“കൂടുതൽ കുട്ടികളുള്ള കുടുംബവും ആദരിക്കപ്പെടേണ്ട കുടുംബമാണ്.”

ഇന്ന് പറയേണ്ടത്:

“കുഞ്ഞിനെ സ്വീകരിക്കുന്ന കുടുംബത്തിന് സമൂഹവും സർക്കാരും കൂടെയുണ്ടാകണം.”

ഒരു പുതിയ ജനസംഖ്യാ ദർശനം

ഇന്നലെ ഇന്ത്യയുടെ വലിയ ആശങ്ക അമിത ജനസംഖ്യ ആയിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് പല സംസ്ഥാനങ്ങളും കുറഞ്ഞ ജനനനിരക്കും വയോജനവൽക്കരണവും നേരിടുന്നു.

ഇത് ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനുള്ള സമയമല്ല.

പഠിക്കാനുള്ള സമയമാണ്.
തിരുത്താനുള്ള സമയമാണ്.
മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമായ പുതിയ നയങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള സമയമാണ്.

കഴിഞ്ഞ കാലത്തെ നയങ്ങളിൽനിന്ന് പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട്, ഇന്നത്തെ യാഥാർഥ്യത്തിനനുസരിച്ച് നാളത്തെ നയം രൂപപ്പെടുത്തണം.

ജനസംഖ്യയെ വെറും എണ്ണമായി കാണുന്ന സമീപനത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യനെ മൂല്യമായി കാണുന്ന സമീപനത്തിലേക്ക് മാറണം.

ഒരു കുഞ്ഞ് ഒരു കണക്കല്ല.

ഒരു മനുഷ്യനാണ്.

ഒരു ജനനം ഒരു ഭാരമല്ല.

ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷയാണ്.

ഒരു കുടുംബം രാജ്യത്തിന് ഒരു ചെലവ് മാത്രമല്ല.

രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി നിർമ്മിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന ഘടകമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യയുടെ പുതിയ ജനസംഖ്യാ ദർശനം ഇങ്ങനെയാകണം:

“ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യസമ്പത്ത് വികസനത്തിലേക്ക്.”

“കുട്ടികളെ കുറയ്ക്കുന്നതിൽ നിന്ന് കുടുംബങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിലേക്ക്.”

“ജനനത്തെ ഒരു കണക്കായി കാണുന്നതിൽ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യജീവനായി കാണുന്നതിലേക്ക്.”

മനുഷ്യരാണ് പ്രധാന സമ്പത്ത്.

ജീവനാണ് വികസനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

കുടുംബമാണ് മനുഷ്യസമ്പത്തിന്റെ ആദ്യ കേന്ദ്രം.

ജീവനെ സംരക്ഷിക്കുക — കുടുംബത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക — മനുഷ്യസമ്പത്ത് വികസിപ്പിക്കുക — ഭാവിയെ നിർമ്മിക്കുക.

ജീവസമൃദ്ധിയുടെ സന്ദേശം ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്.

 സാബു ജോസ് 
9446329343.